
“Sessiz değilsin;büyük bir gürültünün içindesin,duymuyorlar.”

Petersburg'un aydınlık gecelerinde dolaşan adsız bir hayalperest, sekiz yıldır yaşadığı şehri yüzleri ve evleriyle tanısa da hiçbir insana gerçekten yaklaşamamıştır. Fyodor Dostoevsky, Beyaz Geceler'de bu yalnızlığı büyük olaylardan çok, bir karşılaşmanın kalpte açtığı beklenmedik alanla anlatır. Gece yürüyüşlerinden birinde Nastenka'yla tanışan genç adam, kendi içine kapanmış hayatından ilk kez başka birinin hikâyesine doğru çıkar.
Dört gece boyunca ikisi de dertlerini, umutlarını ve düşlerini paylaşır. Birlikteyken şehrin kederli sessizliği hafifler; gecelerin ışığı, aralarında doğan güvenin görsel karşılığına dönüşür. Hayalperestin zihninde yıllardır biriken kusursuz sahneler, gerçek bir insanın varlığı karşısında yeni bir anlam kazanırken Nastenka da yalnızca dinlenen değil, kendi bekleyişi ve arzuları olan canlı bir karakter olarak belirir.
Beyaz Geceler'in zarif gücü, mutluluğu sahip olunacak kalıcı bir sonuçtan önce, iki insanın birbirine korkmadan açılabildiği kısa bir zaman olarak hissettirmesinde yatar. Dostoevsky'nin daha karanlık eserlerinden farklı bir tonda ilerleyen anlatı, yine de yabancılaşma ile gerçek yaşama katılma isteğini yan yana taşır. İnce, duygulu ve hızlı akan bu karşılaşma, bir anın bütün bir ömürde bırakabileceği izi sessizce büyütür.
Bookspace topluluğundan 85 gönderi

“Sessiz değilsin;büyük bir gürültünün içindesin,duymuyorlar.”

Senin elin soğuk,benimki ateş gibi yanıyor.Ne kadar körsün,Nastenka!

Böylesine güzel bir gökyüzünün altında, bu kadar kötü insan nasıl yaşayabiliyordu...?

“Böylesine güzel bir gökyüzü altında gerçekten kötü insanlar, huysuz ve güvenilmez insanlar nasıl var olabilir?”

Derler ki, müzik güzelse, verdiği tat bütün duygulara ayak uydurur. Mutlu insan, melodilerde mutluluğu, hüzünlü insan hüznü bulur.

Baksanıza, yirmi altı yaşına gelmişim, ama bir tek sevgilim olmamış. Nasıl olur da imali ve incelikli konuşabilirim? Her șeyin apaçık ortada olması sizin icin de daha iyi... Yüreğim konuşurken ben susmayi beceremem. Neyse, fark etmez... inanabiliyor musunuz, tek bir kadın bile, hiç olmadı, hiç! Tanıdığım bile yok! Her gün, sonunda bir an gelecek ve biriyle tanışacağım diye düş kuruyorum. Ah, bir bilseniz böyle kac kez âsik oldum!.. - İyi ama nasıl olur? Hem kime?.. -Hickimseye, bir ideale, uykumda beliren bir düse. Hayallerimde dört başı mamur aşk maceraları canlandrdığım olur. Ah. beni hiç tanımıyorsunuz!

Ve bütün yaptığım,her gün sonunda bir gün biriyle karşılaşacağımı hayal edip durmak.Ah bir bilseydiniz,şu şekil kaç kişiye aşık olduğumu! Birine değil,bir ideale,hayal ettiğim kişiye..

"gökyüzü öyle yıldızlı, öyle berraktı ki, onu gören kendine sormadan edemezdi: nasıl oluyor da böyle göğün altında türlü türlü suratsız, kaprisli insan yaşayabiliyor?"

"Yüreğim konuşurken ben susmayı beceremem."

Böylesine güzel bir gökyüzünün altında, bu kadar kötü insan nasıl yaşayabiliyordu?

Size söyleyeceğim şeyi iyi dinleyin: bana sakın aşık olmayın. Bana inanın bu mümkün değil. Dostluk derseniz ben hazırım bakın elimi uzatıyorum size... Ama sevmek olmaz, asla olmaz.

Kalbinin mahremiyetinde yalnız bir an yaşamak, onun mutluluktan alacağı payı değil miydi? Ivan Turgenief

Soru: Kalbini yüce bir yürekle açtığın, ardından onunkini iyileştirmek için çaba harcadığın, üzerine titrediğin bir insan, seni, teslimiyet halinde kırsa ve yanında olmayacağını bildiğin halde senden af dilediğinde onu sevmeye hala devam eder misin? Cevap: Koşulsuz ve her daim yanında olacak biri ve ardından arkada sadakatiyle bırakılan biri olmayı tercih ederim. Yani sevmeyi. Eğer kalbimi açabildiğim ve yanında ben olabildiğim biriyle karşılaşsaydım onu asla bırakmamaya söz verirdim. Çünkü insan ne çok sevebileceği biri ile karşılaşabiliyor ne de sevginin ne demek olduğunu bilen biriyle. Kar beklemeden karşılıksız beklenti demek zaten sevgi demektir. Sevgi kelimesinin de başka bir anlamda yer almasına izin verilmesi sevgiyi koşullaştırmıştır. Bu seçeneklerle asıl sevgiyi yaşayarak karşılaşsaydım eğer biliyorum ki sevmeye her daim devam edeceğime dair bir konuşma yapardım. Çünkü ben sevgiyi asıl olan haliyle; amaçlara, koşullara bulanmamış haliyle yaşamak istiyorum. Kendi mutluluğ

nastyenka sen nasıl bi hainsin

Bizim Payımıza da Nastenka'lar Düşer..

“Ah bu öyle bir yanılgıdır ki... mesela yüreğinden bitmez tükenmez mutluluğuyla, bütün ebedi acılarıyla aşk fışkırabilir... Buna ikna olmak için ona bir kez bakmak da yeter!”

insan kendini aldatır ve farkında olmadan kahramanımızın ruhunu böylesine coşturanın gerçek tutku olduğuna inanır…”
Sizin eliniz buz gibi , benimki ise alev alev yapıyor. Ah nasıl olurda anlamazsınız Nastenka?

“…yanlış insana duyulan sevgi çabuk unutulur.”

Dünyayı sizinle aynı şekilde gören birini bulmanın,tek geceliğine bile olsa,ne kadar nadir bir şey olduğunun farkında mısınız?

Kelebek ömürlü güzelliğin bu kadar çabuk solduğunu; kış güneşi misali aldatıcı ışığının bu kadar çabuk karardığını görüp üzüleceksiniz.. 🍂

...sırf bunun için yaratılmadı mı o Bir anlığına da olsa Yakın olmak için senin yüreğine?.. İ.Turgenyev

En güzel yıllarımı heba etmiştim! Artık bunun farkındayım ve fark etmiş olmaktan acı duyuyorum…

“Şimdi öyle bitkinim , öyle yorgunum ki..”
“Ah, hayallerim! Ne kadar tatlıydınız siz! Nasıl da parlıyor, ruhumu nasıl da aydınlatıyordunuz! Ama neden, neden gerçekleriniz yoktu sizin?”
“Derler ki, müzik güzelse verdiği tat bütün duyguları ayak uydurur. Mutlu insan melodilerle mutluluğu hüzünlü insan hüznü bulur.”
“Zaten insanlar mutsuz olmadıkça başkalarının mutsuzluğunu anlamıyor. Mutsuz bir insanın hassasiyeti çok daha kuvvetli oluyor.”
“Bana akıllıca bir tavsiye değil, yürekten, dostça bir tavsiye gerekli, sanki beni bir asırdır seviyormuşsunuz gibi.”
“Sanki içimde iki kişi var , biri dünyayı gezmek istiyor, diğeri ise odasından çıkmak istemiyor. dostoyevski”
“.. sırf bunun için yaratılmadı mı o Bir anlığına da olsa, Yakın olmak için senin yüreğine?.. İ. Turgenyev”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş