Tutunamayanlar

Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi.

"Kitapçıların ve çiçekçilerin bazı özellikleri olmalıdır Olric. Gelişigüzel insanlar bu mesleklerin içine girmemeli. Kitaplar ve çiçekler özel bir itina isteyen varlıklardır..." 💭 🕯Oğuz atay 📚Tutunamayanlar

Bazılarımız filimlere tutunuyor. Bazılarımız kitaplara. Sanırım artık insan tutunamıyor insana..

Zaman her şeyin ilacıysa fazlası intihara girmez mi? 🌸

Yurdumuzun semalarında ağır bir hava esiyor Olric. Bu lanet hepimize bulaşacak. Hissediyorum

"nasıl yaşadım on yıl bu evde? bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım? kimse de uyarmadı beni. işte sonunda anlamsız biri oldum. işte sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım." Oğuz Atay

‘’ Çok konuşuyorum kendimle bugünlerde. Ne yapayım? Başkalarının sohbetinden hoşlanmaz oldum. ‘’

"Şu anda, sana güzel bir söz söyleyebilmek için, on bin kitap okumuş olmayı isterdim," dedi: "Gene de az gelişmiş bir cümle söylemeden içim rahat etmeyecek: seni tanıdığıma çok sevindim kendi çapımda."

Seni sevdiğimi anlayacaksın,fakat bütün kitapları okuduktan sonra..

Ben iç dünyama dönüyorum. Orada hayal kırıklığına yer yok.”

Şu anda, sana güzel bir söz söyleyebilmek için, on bin kitap okumuş olmayı isterdim. Gene de az gelişmiş bir cümle söylemeden içim rahat etmeyecek: Seni tanıdığıma çok sevindim kendi çapımda.

Korkuyoruz. Düşünmekten ve sevmekten korkuyoruz. insan olmaktan korkuyoruz. İnsan yerine bir yığın kuklalar yaratıyoruz. İnsana benzetirsek, onlara acımaktan korkuyoruz. İşin içine bir kere acıma girerse, ondan bir daha kurtulamamaktan korkuyoruz..

"İnsanları genel anlamda seviyorum ama kimseye tahammülüm yok."

"Korkuyoruz. Düşünmekten ve sevmekten korkuyoruz. İnsan olmaktan korkuyoruz. İnsanı insana benzetirsek, onlara acımaktan korkuyoruz. İşin içine bir kere acıma girerse, ondan bir daha kurtulamamaktan korkuyoruz."

"Zor olan acının şiddeti değil, sürekliliği"

Ben iç dünyama dönüyorum. Orada hayal kırıklığına yer yok .

hep aynı şeyleri tekrar etmenin getirdiği yorgunluk.

Biri insanlardan kaçıyor, öteki bir dakika yalnız kalamıyor.

İnsanın içinden geçenler daha önemli değil mi?Daha gerçek değil mi?

O,artık kendisini sevenlere görünecek yalnız.

Artık bu yalancı dünyayı beğenmiyorum.

Belki de anlatmaya çalıştın birilerine. Kim bilir? Anlatamadın; belki o insanın yüzüne bakar bakmaz anlatmanın yararsızlığını gördün..

Kayboluyorum. Yaşamak , ölmek gibi değil.

Bazılarımız şiirlere tutunuyor, Bazılarımız şarkılara.. Bazılarımız filmlere tutunuyor, Bazılarımız kitaplara.. Sanırım artık insan,tutunamıyor insana...