Dağlar ve Rüzgar

Dağlar ve Rüzgar, Sabahattin Ali'nin edebiyata şiirle başladığı dönemin arayışlarını bir araya getirir. Bu şiirlerde halk edebiyatının sesinden divan şiirinin biçim tecrübelerine, hece ölçüsünden serbest söyleyişe uzanan farklı etkiler yan yana görünür. Lirik, epik ve masalsı tonların hızlı geçişleri, tek bir anlayışa yerleşmekten çok kendi sesini arayan genç bir yazarın hareketini hissettirir.

Kitabın temel duygusu, doğa görüntülerini iç dünyadan ayırmayan bir duyarlıkta belirir. Dağ, rüzgâr ve uzaklık yalnız çevreyi anlatmaz; yalnızlık, sevda, özgürlük ve insanlardan kaçma isteğine biçim verir. Şiirlerin doğrudan ritmi, büyük düşünceleri gündelik ve kolay hatırlanır imgelerle taşır. Bu yalınlık, duygunun yoğunluğunu azaltmak yerine ona sözlü bir canlılık kazandırır.

Sabahattin Ali şiiri daha sonra temel edebî türü olarak sürdürmese de burada kazandığı ses ve görüntü kurma deneyimi hikâyelerinin anlatımında yaşamaya devam eder. Dağlar ve Rüzgar bu nedenle yalnız erken dönem şiirlerinin toplamı değildir; Değirmen, Yeni Dünya ve Sırça Köşk gibi anlatılara uzanan duyarlığın ilk biçimlerini gösterir. Kitap, yazarın farklı gelenekler arasında dolaşırken kurduğu özgün duygusal zemini izlemeye çağırır.