Ulysses

Dublin'de geçen tek bir gün, Stephen Dedalus, reklam işiyle uğraşan Leopold Bloom ve Bloom'un eşi Marion çevresinde olağanüstü ayrıntıyla genişler. James Joyce'un Ulysses adlı modernist romanında kentteki yürüyüşler, rastlantılar ve gündelik karşılaşmalar büyük bir maceradan çok, karakterlerin düşünce akışını izleyen bir hareket düzeni oluşturur.

Romanın ayırt edici gücü psikolojik yakınlığından ve zihnin çalışma biçimini yakalamaya çalışan anlatımından gelir. Duyular, anılar, çağrışımlar ve yarım kalmış düşünceler dış olaylarla iç içe geçer. Adeta stenografik bir dikkatle kaydedilen küçük ayrıntılar, Dublin'i karakterlerin bilincini sürekli uyaran canlı bir çevreye dönüştürür.

Joyce alışılmış olay örgüsü beklentisini geri çekerek gündelik hayatın edebî ölçekte ne kadar genişleyebileceğini sınar. Farklı anlatım biçimleri okurun ritmini sürekli değiştirir; sabır isteyen yapı, sıradan görünen deneyimlerin altında tarih, kimlik ve yakınlık katmanları açar. Ulysses, bir günün içine bir kentin seslerini ve üç insanın iç dünyasını sığdıran deneysel bir okuma sunar.

Bu yoğunluk, dışarıdan küçük görünen anları düşünsel olarak büyütür ve birbirine bağlar.