Dublinliler

Dublinliler, tek bir büyük olayın peşinden gitmek yerine aynı şehrin farklı hayatlarına açılan sahneler kurar. Bir pederin ölümü, aşkın peşinden gidip gitmemeye çalışan bir kadın, başarılı arkadaşını dinlerken kırılmış hayallerini düşünen bir adam ve içmek için işten kaçan bir kâtip, Dublin'in gündelik akışı içinde yan yana gelir. Siyasetin konuşmalara yerleştiği, bir çocuğun pazar yeri girişinde yetişkinliğe adım attığı bu dünya, kişisel kararlarla toplumsal sıkışmışlığı birlikte gösterir.

James Joyce, şehri yalnız bir arka plan olarak kullanmaz. Dublin'i bir tür felcin merkezinde dolaşarak inceler; kişilerin ertelenen istekleri, kaçırılmış imkânları ve tekrar eden alışkanlıkları üzerinden bir ülkenin ahlaki tarihine bakar. Öyküler farklı yaşlara ve durumlara yönelse de aynı sokaklar, aynı konuşmalar ve aynı hareketsizlik duygusu aralarında görünmez bağlar kurar.

Bu kitabın Joyce'un külliyatındaki yeri, daha sonraki anlatı arayışlarına giden yolda Dublin'i ve insanlarını doğrudan gözlemleyen yoğun bir başlangıç sunmasından gelir. Yaşayanların ve ölenlerin üzerine aynı karın yağdığı imgesi, ayrı hayatları ortak bir sessizlikte buluşturur. Dublinliler böylece bir şehri büyük açıklamalarla değil, sıradan görünen anların altında biriken kayıp, arzu ve kararlarla kalıcı hâle getirir.