Kedi ile Şeytan

Beaugency kasabasını ikiye ayıran Loire Nehri, halkın günlük hayatını zorlaştırırken sağlam bir köprü ihtiyacını da kaçınılmaz kılar. James Joyce, Kedi ile Şeytan'da bu sorunu masalın oyunbaz mantığıyla ele alır. Kasabanın belediye başkanı, köprüyü kısa sürede tamamlayabileceğini söyleyen Şeytan'la bir anlaşmaya girişir; ancak bu yardımın bedeli, yapının üzerinden ilk geçecek canlının Şeytan'a bırakılmasıdır.

Başkanın önündeki temel mesele köprüyü yaptırmanın ötesindedir. Verdiği sözün tehlikeli şartını bozmadan kasabayı koruyacak bir çözüm bulması gerekir. Kurnazlık ile açgözlülüğün karşı karşıya geldiği bu pazarlığa bir kedinin katılması, gerilimi çocukların izleyebileceği komik ve hareketli bir oyuna dönüştürür. Joyce, korkutucu bir masal kişisini gündelik hesapların içine çekerek zekânın kaba güç karşısındaki imkânını öne çıkarır.

Torununa yazdığı bir mektuptan doğan anlatı, yerel bir köprü efsanesini sıcak bir aile hikâyesinin sadeliğiyle taşır. Kedi ile Şeytan, kısa yapısına rağmen söz vermenin sonuçları, çıkar hesabı ve beklenmedik bir kahramanın belirleyici rolü üzerine canlı bir çocuk masalıdır. Mizahı, tehlikeyi ağırlaştırmadan hissettirir; çözümün ayrıntısını açıklamadan okurun başkanın planını ve kedinin bu plandaki yerini merak etmesini sağlar.