Timbuktu

Bay Bones için dünya, gezgin şair Willy’nin sesi, kokusu ve bitmeyen konuşmalarıyla anlam kazanır. Timbuktu, insan hayatını bir köpeğin duyarlılığı içinden gören sıra dışı bir anlatıdır. Willy yaklaşan ölümünü sezdiğinde sadık dostunun kendisinden sonra ne yapacağını düşünmeye başlar. Paul Auster, bu ayrılık ihtimalini sevgi, sadakat ve hayatta kalma üzerine hem hüzünlü hem de yer yer mizahi bir yolculuğa dönüştürür.

Bay Bones insan sözlerini anlar, fakat geleceğini belirleyen insanların niyetlerini her zaman çözemez. Sahibinin öğütleriyle sokakların belirsizliği arasında ilerlerken iyilikle bencilliğin farklı yüzleriyle karşılaşır. Bellek, kaybedilen bağın acısını taşıdığı kadar mutluluğun da kaynağı olur. Willy’nin ölümden sonra ruhların gittiğine inandığı Timbuktu ise köpeğin zihninde uzak bir yerden çok yeniden buluşma umudunun adı hâline gelir.

Timbuktu, insan ile hayvan arasındaki ilişkiyi duygusal kolaycılığa düşmeden anlatan sıcak bir romandır. Paul Auster, dışarıda kalmış bir şairle onun tek gerçek dinleyicisi arasındaki bağı merkeze alarak aidiyetin ne anlama geldiğini sorar. Bay Bones’un bakışı, insanların sevgisini, korkularını ve çelişkilerini alışılmadık bir açıklıkla görünür kılar.