Yaşlı, varlıklı ve eğitimsiz Hayriye Hanım, çevresinde olup bitenleri batıl inançların yardımıyla açıklamaya yatkındır. Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın Şeytan İşi romanında geceleri duyulan kedi sesleriyle başlayan bir şaka, bu korkuları besleyerek giderek daha ciddi sonuçlar doğurur. Eğlenmek için kurulan düzen, Hayriye Hanım'ın gerçek ile kuruntu arasındaki sınırı ayırt etmesini zorlaştırır.
Olayların büyümesinde yalnız kadının saflığı etkili değildir. Çevresindeki insanların merakı, acımasızlığı ve sorumluluk almaktan kaçınması da şakayı denetimsiz bırakır. Gürpınar, gündelik İstanbul hayatından ayrıntılarla hurafenin nasıl yayıldığını ve başkalarının korkusunun nasıl eğlenceye çevrilebildiğini gösterir. Mizah, kişileri rahatlatan bir süs olmaktan çıkar; bilgi eksikliği ile toplumsal duyarsızlığın birleştiği noktayı açığa vurur.
Şeytan İşi, kısa roman yapısında güldürü ile acıyı yan yana getirir. Hayriye Hanım'ın başına gelenler, bireysel bir yanılgının çevrenin katkısıyla nasıl ağırlaşabileceği sorusunu taşır. Sonucu açıklamadan ilerleyen anlatı, batıl inançları eleştirirken kandırılan kişiye de yalnızca alay nesnesi olarak bakmaz. Gürpınar'ın doğal gözlem gücü, komik bir başlangıcın altında sınıf, eğitim ve merhamet meselelerini görünür kılan sert bir toplum eleştirisi kurar.
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
