BirfincanBirkitap@kitapsever1116· 3h🇹🇷
"Ruhsal yalnızlık, fiziksel yalnızlıktan çok daha ağırdır. Binlerce insanın arasında olup da tek bir ruh ikizi bulamamak gerçek bir sürgündür."
16
Ölüler Evinden Anılar, Fyodor Dostoevsky'nin Sibirya'daki ceza yıllarının izlerini, bir başkarakterin bakışıyla birbirine gevşek biçimde bağlanan hatıralara dönüştürür. Yazar, 1849'da Petrashevsky grubuyla ilişkisi nedeniyle tutuklanmış, kurşuna dizilme cezası son anda sürgün ve zorunlu askerliğe çevrilmiştir. 1854'te cezasını tamamladıktan sonra yazmaya başladığı metin, 1860-1862 arasında Vremya dergisinde tefrika edilmiştir.
Kitap tek bir kesintisiz olay örgüsünden çok, kapalı bir dünyanın farklı yüzlerini gösteren anılarla ilerler. Ceza düzeni, insanların gündelik alışkanlıkları ve şiddetin sıradanlaşması, hatıraların arasından parça parça belirir. Kapalı mekânda en küçük ayrıcalıklar bile insanlar arasındaki ilişkilerin dengesini sürekli değiştirir. Bu yapı, okuru yalnız anlatıcının kişisel acısına değil, Rus hukuk ve ceza sisteminin insan üzerinde kurduğu baskıya da yaklaştırır.
Dostoevsky deneyimini doğrudan bir belgeye indirgemeden, zalimliğin içinde kişiliğin nasıl korunduğunu ve bozulduğunu gözlemler. Anıların gevşek bağlantısı, cezaevindeki zamanın tekdüzeliğini ve beklenmedik kırılmalarını birlikte hissettirir. Ölüler Evinden Anılar, kapatılma deneyimini bireysel hafıza ile toplumsal eleştirinin kesiştiği ağır, canlı ve rahatsız edici bir anlatıya dönüştürür.
Bookspace topluluğundan 5 gönderi
"Ruhsal yalnızlık, fiziksel yalnızlıktan çok daha ağırdır. Binlerce insanın arasında olup da tek bir ruh ikizi bulamamak gerçek bir sürgündür."
.Hiç insan öldürmediği halde, altı kişinin canına kıymış bir katilden daha cani insanlar gördüm. Umudumuzu öldürenleri gördüm...
Yüzlerce arkadaş arasında bulunduğum halde, kendimi ne kadar derin bir yalnızlık içinde hissettiğimi hatırlıyorum. Sonunda bu yalnızlığı da sevmeye başlamıştım ya..
Dindar da sayılmazdı. Çünkü iyi huyluluk onda kalan tüm insani değerleri ve özellikleri, iyi kötü bütün tutku ve istekleri yutmuştu sanki.
Kitabı okurken hapishane duvarlarını görüyor mahpusları izliyordum tamamen bir hapishanedeydim diyebilirim çıkmak için de kitabı bitirmek istiyordum. Hapishane günlüğü bile yazacaktım çok zordu Allah kimseyi düşürmesin.
“hiç insan öldürmediği halde; bir katilden daha cani insanlar gördüm, umudumuzu öldürenleri gördüm..”
“Zulüm bir alışkanlıktır; insanda bu alışkanlığın kökleşmesi, sonunda hastalığa dönüşmesi mümkündür. Sarsılmaz inancıma göre, en iyi bir insan bile alışkanlıkla, sanki bir hayvanmış gibi kabalaşıp o derece…”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
