Leyla'nın Evi

Boğaziçi'ndeki Bosnalılar Yalısı'nda doğup büyüyen Leyla Hanım'ın evinden çıkarılması, Leyla'nın Evi'nde birbirine uzak hayatları aynı çatı altında buluşturur. Yalının yeni sahibi Ömer Cevheroğlu tarafından sokağa bırakılan Leyla, mahalleden tanıdığı gazeteci Yusuf'un Cihangir'deki bekâr evine sığınır. Bu zorunlu taşınma, geçmişin görgüsüyle bugünün hızlı ve güvencesiz İstanbul'unu karşı karşıya getirir.

Yusuf'un sevgilisi Rukiye, sahne adıyla Roxy, Almanya deneyimini hip-hop müzikle bir çıkış yoluna çevirmeye çalışan genç bir kadındır. Leyla'nın sessiz direnci ile Roxy'nin öfkeli enerjisi ilk bakışta uyuşmaz; yine de aynı evde yaşamak iki kadının birbirine ilişkin hükümlerini değiştirir. Yalı çevresindeki eski düzeni temsil eden Ali Yekta Bey de hizmet, mülkiyet ve aidiyet ilişkilerini başka bir kuşağın gözünden taşır.

Zülfü Livaneli, İstanbul'u yalnız fon olarak kullanmaz; yalı ile Cihangir arasındaki mesafe sınıf, kuşak ve kültür ayrımlarını görünür kılar. Karakterlerin yolları kesiştikçe evin bir mülkten çok hafıza ve güven duygusuyla anlam kazandığı anlaşılır. Yerinden edilme karşısındaki dayanışma, insanları dönüştüren çok sesli bir şehir anlatısına dönüşür.