Zülfü Livaneli'nin Gölgeler eseri, karanlığın bütün sesleri susturduğu bir İstanbul akşamında geçmişin görünmez kişilerini sokaklara çıkarır. Gelip geçenlerin fark etmediği gölgeler konuşmaya başlar; şarkılar, şiirler ve sevda sözleri şehrin hafızasında yeniden yankılanır. Fatih Sultan Mehmed ile Mustafa Kemal Atatürk'ten Halide Edip Adıvar ve Reşat Nuri Güntekin'e, Nazım Hikmet'ten Orhan Veli, Cemal Süreya ve Attilâ İlhan'a uzanan geniş bir kültürel topluluk aynı gece içinde buluşur.
Bu figürler biyografik portreler olarak sıralanmaz; İstanbul'un farklı dönemlerini, siyasal kırılmalarını ve edebî seslerini taşıyan gölgeler hâlinde belirir. Şehir de pasif bir dekor olmaktan çıkar, son kelimeyle yeniden canlanmayı bekleyen ortak bir hafıza mekânına dönüşür. Livaneli, tarih, müzik ve şiiri düşsel bir konuşma düzeninde birleştirerek yaşayanlarla ölüler arasındaki sınırı inceltir. Gölgeler, İstanbul'a ve onun yazarlarıyla şairlerine saygı duruşu niteliği taşıyan; karanlık içindeki sesleri kültürel süreklilik, kayıp ve sevgi temaları çevresinde buluşturan şiirsel bir anlatıdır. Her isim, kentin başka bir çağını ve ifade biçimini bugünün sessizliğine taşır.
Bookspace topluluğundan 3 gönderi
Ben sana teşekkür ederim, beni sen öptün, Ben uyurken benim alnımdan beni sen öptün; Serinlik vurdu korulara, canlandı serçelerim; Sen mavi bir tilkiydin, binmiştin mavi ata, Ben belki dün ölmüştüm, belki de geçen hafta. Sen bana çok güzeldin, senin ayakların da.
Bir soğuk yel eser Üşür ölüm bile Anlatır akan kanı Beyaz sesiyle…
Elbet bir gün bütün çiçekler beyaz açar hür ve mesut bir şarkı halinde, penceremizden uzanır nur istedeğimiz şekilde doğar gün dilediğimiz gibi yağar yağmur. Elbet bir gün bizimde sevgilim köyümüzde beyaz badanalı bir evimiz olur.
“Elbet bir gün bütün çiçekler beyaz açar hür ve mesut bir şarkı halinde, penceremizden uzanır nur istedeğimiz şekilde doğar gün dilediğimiz gibi yağar yağmur…”
“Bir soğuk yel eser Üşür ölüm bile Anlatır akan kanı Beyaz sesiyle…”
“Ben sana teşekkür ederim, beni sen öptün, Ben uyurken benim alnımdan beni sen öptün; Serinlik vurdu korulara, canlandı serçelerim; Sen mavi bir tilkiydin, binmiştin mavi ata, Ben belki dün ölmüştüm, belki de geçen…”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
