Gölgeler, Zülfü Livaneli'nin insanın geçmişiyle, belleğiyle ve vicdanıyla kurduğu huzursuz ilişkilere odaklanan edebi dünyasına yakışan bir anlatı olarak okunur. Başlığın çağrıştırdığı gölge duygusu, görünmeyen yaraları, saklanan sözleri ve kişinin peşini bırakmayan iç hesaplaşmaları öne çıkarır.
Zülfü Livaneli okurlarının aradığı toplumsal duyarlık, güçlü atmosfer ve ahlaki sorgulama Gölgeler'de belirgin bir okuma yönü verir. Kitap, yalnızca kişisel hikayelere değil, insanı biçimlendiren çevreye, suskunluklara ve hatırlamanın yüküne de bakmak isteyenleri doyurur ve düşündürür. Livaneli, politik ve insani meseleleri yan yana düşünme eğilimiyle bu başlıkta okura kişisel acı ile toplumsal suskunluk arasındaki bağı daha dikkatli biçimde takip etme olanağı verir.
Bookspace topluluğundan 3 gönderi
Ben sana teşekkür ederim, beni sen öptün, Ben uyurken benim alnımdan beni sen öptün; Serinlik vurdu korulara, canlandı serçelerim; Sen mavi bir tilkiydin, binmiştin mavi ata, Ben belki dün ölmüştüm, belki de geçen hafta. Sen bana çok güzeldin, senin ayakların da.
Bir soğuk yel eser Üşür ölüm bile Anlatır akan kanı Beyaz sesiyle…
Elbet bir gün bütün çiçekler beyaz açar hür ve mesut bir şarkı halinde, penceremizden uzanır nur istedeğimiz şekilde doğar gün dilediğimiz gibi yağar yağmur. Elbet bir gün bizimde sevgilim köyümüzde beyaz badanalı bir evimiz olur.
