Kinyas ve Kayra

"Sorarlarsa, 'Ne iş yaptın bu dünyada?' diye, rahatça verebilirim yanıtını: Yalnız kaldım. Kalabildim! Altı milyar insanın arasında doğdum. Ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından..."

“Ne kadar yalnızsan o kadar uzağa gidersin. Ne kadar terk edersen o kadar ölürsün.”

" Kimse uyandırmasın kimseyi. Herkes mutlu uyurken. En kötü kabus bile iyidir hayatın kendisinden."

Ruhumdaki düğümler fazlasıyla sıkı. Kimsenin onları çözecek kadar ince tırnakları yok. Bense çoktan vazgeçtim tırnaklarımı uzatmaktan.

şimdiyse sınav kağıdını doldurmuş ve zilin çalmasını bekleyen bir öğrenci gibiyim. ve o öğrenci gereksiz, nedensiz, ne kadar hareket yapıyorsa dakikaların üstünden atlayabilmek için bende en az o kadar nedensiz davranıyor ve bekliyorum. zilin çalmasını. gömülmeyi. parçalanmayı....

“Hepsi yaralar, sonuncusu öldürür.”

Hepsi yaralar , sonucusu öldürür …

"Mutsuzluğuna hiçbir çare aramıyorsun" demişti Kayra.

Hiçbir yere ait olmayanları iyi tanırım. Her yere aitmiş gibi davranırlar.

sıradanlığını yaldızlı yalanlarla gizlemeye çalışması, iki boyutlu basit ruhunu üç boyutlu bir labirent gibi göstererek pazarlaması o kadar üzüyor ki beni...

Hiçbir yere ait olmayanları iyi tanırım. Her yere aitmiş gibi davranırlar..

Sorarlarsa, 'Ne iş yaptın bu dünyada?' diye, rahatça verebilirim yanıtını: yalnız kaldım. Kalabildim! Altı milyar insanın arasında doğdum. Ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından...

bedenimin çevresinde yıllar boyu inşa etmiş olduğum ve yakında kapısını tamamen içeriden kilitlemeyi düşündüğüm yalnızlık katedralim, belki de şimdiye kadar başardığım tek iştir. sorarlarsa " ne iş yaptın bu dünyada?" diye, rahatça verebilirim yanıtını. "yalnız kaldım. Kalabildim! Altı milyarın arasına doğdum. Ve hiç birine çarpmadan geçtim aralarından..."

böyle olmasını istemiyorum ama kendiliğinden doluyor bunlar içime

kimse bilmeyecekti benim zihnimi ateş ettiğimi. kimsenin hayatı değişmeyecekti kendimi yok ettiğim için.

''Kendime; bu kadar yalnız kalınabilir mi? diye sorardım. Sosyal hayvan insan, dayanabilir mi kimsesizliğe? Ama artık biliyorum yalnızlığın korkulacak bir yanı olmadığını...''

Yaşama hastalığı... Bir çeşit alerji. Oksijene.

hicbir seye yetisememistim. hic kimseyi yakalayamamistim. hayat yine kayip gitmisti…

"kurtuluş" dedim. Ankara'da bir mahalle. Fazlası değil. 🤣

çünkü ne gerçekleştirilebilecek şeyler hayal ettim, ne de rüyasını gördüklerimi gerçekleştirmeye çalıştım. Ben hayal etmek için hayal ettim. Başka bir şey yapamayacağımı bildiğim için. Hayat az çok bir yerlerden tanıdık geldiği için...

“uyumak istedim hem de çok uyuyup unutmak.”

Hayat cinsel yolla bulaşan ölümcül bir hastalıktır.

Yalnızdım. Ve bir hayvan kadar huzurluydum...

Artık yorulduğumu hissediyorum. Attığım adımların yavaşlamasına tanık oluyorum. Bir gün o kadar yavaş yürüyeceğim ki, duracağım! Yakında o da olacak.