Bookspace topluluğundan 5 gönderi
şansa inanmıyordum, bunun bir işaret olduğunu düşündüm. kader bizim tanışmamızı sağlamış ve birlikte kalmamıza izin vermişti. azmimi korumaya dair kendime verdiğim sözün gücüyle, geleceğe umutla ve huzurla bakıyordum.
Galiba hepimizin hikâyesi aynı başlıyor. Boş bir hafıza yani boş bir sayfayla. Sonra da o sayfaya yazdıkların sadece sana ait bir yol oluyor ve üstünde yürüyorsun. Hatta soluksuz kalana kadar koşuyorsun. Belki arada tökezleyip düşüyorsun. Belki dizin kanıyor ama aldırmıyorsun. Çünkü biliyorsun: Ya dizin kanayacak ya da sayfa boş kalacak.
çünkü biz bir sıfırız.
bul kendini!
rövanşı yok mu lan bu hayatın?
“şansa inanmıyordum, bunun bir işaret olduğunu düşündüm. kader bizim tanışmamızı sağlamış ve birlikte kalmamıza izin vermişti. azmimi korumaya dair kendime verdiğim sözün gücüyle, geleceğe umutla ve huzurla bakıyordum.”
“rövanşı yok mu lan bu hayatın?”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
