İtiraflarım, dışarıdan eksiksiz görünen bir hayatın içinde büyüyen anlam krizini doğrudan ve sarsıcı bir sesle açar. Lev Tolstoy, ailesi, çocukları, geniş mülkü, çevresinden gördüğü saygı ve yazarlık ünü yerindeyken yaşamdan uzaklaşma isteği duyduğunu saklamaz. Avlarda silah taşımaktan kaçınması ve kendisinden ipi gizlemesi, düşünsel sıkıntının gündelik davranışları belirleyen somut bir tehlikeye dönüştüğünü gösterir.
Metnin etkisi, anlatıcının bu durumu ne maddi başarısızlıkla ne de bedensel güçsüzlükle açıklayabilmesinden gelir. Tolstoy, çalışabildiğini, zihninin açık ve bedeninin güçlü olduğunu özellikle vurgular; buna rağmen hayattan korktuğunu ve hâlâ ondan bir şey beklediğini söyler. Bu karşıtlık, okuru hazır bir teselliye değil, başarı ile yaşama nedeni arasındaki farkı düşünmeye iter. Birinci tekil kişinin açıklığı, uzak bir biyografi okumaktan çok süren bir iç sorgulamaya tanıklık etme duygusu yaratır.
Biyografi ve anı başlıkları altında yer alan İtiraflarım, kişisel deneyimi gösterişli bir itiraf sahnesine çevirmeden ilerler. Okuma deneyimi yoğun olabilir; çünkü Tolstoy huzursuzluğunu yumuşatmaz. Yine de metindeki bekleyiş, yalnızca umutsuzluğu değil, hayatın anlamına dair cevabın hâlâ arandığını da hissettirir.
Bookspace topluluğundan 16 gönderi
İçimdeki bir ses diyordu ki: ‘Peki, sonra ne olacak?’ Ne yaparsam yapayım, hangi başarıyı elde edersem edeyim, sonunda beni bekleyen tek şey ölümümdü. Ve ölüm bütün yaptıklarımı, üstüne titrediğim bütün şeyleri, benim için anlamlı görünen her şeyi yok edecekti. O zaman neden yaşıyorum? Yaşamımı anlamlı kılan ne varsa ölüm gelip hepsini alacaksa, neden çabalıyorum?
İnsan güneş altında harcadığı emekten ne gibi bir kar eder?Bir nesil gelir,diğeri göçer; fakat dünya dönmeye devam eder.Geçmişte var olan gelecekte de olacaktır.Geçmişte yapılmış olan gelecektede yapılacaktır,güneşin altında hiçbir şey yeni değildir.”Bu yeni bir şeydir.”denilecek bir şey kalmış mıdır? Hayır,yeni olan her şey yüz yıllar önce olup bitmiştir. Ne geçmişin hatırası kalmıştır,ne de bizden sonra gelecek olanların geriye bir hatırası kalacaktır.
“Bırakın başkaları için mücadele etmeyi,…”
ne istedigimi kendim de bilmiyordum; hayattan korkuyordum, hayattan kacıp uzaklasmak istiyordum, ama yine de hayattan bir seyler bekliyordum.
“ Kimim ben ? Sonsuzun bir parçası. İşte bütün sorun bu iki sözcükte yatıyordu. “
Ne istediğimi kendimde bilmiyordum;hayattan korkuyordum, hayattan kaçıp uzaklaşmak istiyordum,ama gene de hayattan birşeyler bekliyordum.."
"Ne istediğimi bilmiyordum; hayattan korkuyordum, hayattan kaçıp uzaklaşmak istiyordum, ama yine de hayattan bir şeyler bekliyordum."
Kalbim çok şey öğrendi ve yaşadı. Ve bu sayede bilgeliği, deliliği, akıllılığı öğrendim. Ama anladım ki, bu da zor bir iş. Çünkü bilgeliğin olduğu yerde fazlaca üzüntü var. Çok öğrenmek isteyen kişinin çok acı çekmesi gerek.
Benim sorduğum soru ki, beni elli yaşında intiharın eşiğine getirdi. Bu, cevabı bulunamazsa yaşanamayacak türden bir soruydu...
“Bütün ruhumla iyi bir insan olmayı arzuluyordum.”
"Hayattan uzaklaştığımız ölçüde gerçeğe yaklaşırız." aklımda kalanları not düşeceğim yeni oluşumuma hoşgeldim.
Hakem benim yüreğimdir. Hakem kendimdir.
Bütün insanlar yalan içinde yaşıyor.
Ne istediğimi kendimde bilmiyordum; Korkuyordum ve hayattan uzaklaşmak istiyordum ama gene de hayattan birşeyler bekliyordum.
Ne istediğimi kendimde bilmiyordum; Korkuyordum ve hayattan uzaklaşmak istiyordum ama gene de hayattan birşeyler bekliyordum.(tolstoy'un bu alıntısını düşünüyorum hep Twitterımın hakkında bölümündede yer alıyor yıllardır hayat ile bağımı koparamıyorum bunca absürtlüğe rağmen maruz kalınılınan bu kaotik sistemde bir umut var diyorum belkide)
“ Hakikat hayatın anlamsız olduğudur. “
“Ne istediğimi kendimde bilmiyordum; Korkuyordum ve hayattan uzaklaşmak istiyordum ama gene de hayattan birşeyler bekliyordum.”
“Bütün ruhumla iyi olmak istedim; fakat gençtim, tutkularım vardı. Ne zaman iyi olanı ararsam yalnızdım, tamamen yalnızdım.”
“Herkes dünyanın kötüye gittiğini kabul ediyor da kimse kendisinin kötüye gittiğini kabul etmiyor” Lev Tolstoy 📚”
“inanç varoluşun gücüdür. eğer yaşıyorsan bir şeylere inanıyorsun demektir.”
“mutlu kişi henüz doğmamış olandır.”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
