Trieste'de İngilizce öğretmenliği yapan bir adamın genç öğrencisine duyduğu çekim, anı ile kurmaca arasındaki sınırları belirsizleştirir. James Joyce'un Giacomo Joyce adlı kısa eseri, yazarın İtalya yıllarından izler taşıyan bu duygusal yakınlığı parçalı düzyazılarla işler. Başlıktaki “Giacomo”, James adının İtalyanca karşılığıdır; anlatıcının Joyce soyadını koruması da metindeki otobiyografik çağrışımı özellikle görünür tutar.
Eser doğrusal bir olay örgüsünden çok bakışlar, karşılaşmalar, arzu ve tereddüt çevresinde ilerleyen yoğun kesitlerden oluşur. Öğretmen ile öğrenci arasındaki mesafe, anlatıcının hem kendisini gözlemleyen hem de duygularının içine çekilen sesiyle aktarılır. Kısa parçaların ritmi ve çağrışımlı dili, metni geleneksel bir öyküden ziyade düzyazı şiire yaklaştırır. Joyce'un İngilizceyi kullanırken Trieste'nin kültürel ortamına ve İtalyan kimliğine açılması, anlatının biçimine de yansır.
Giacomo Joyce, yazarın yaşamı boyunca yayımlanmamış; daha sonra biyografik ve eleştirel çalışmalar eşliğinde okura ulaşmıştır. Ulysses ve Finnegans Wake'teki kapsamlı dil deneylerinden önce yazılan metin, Joyce'un müzikal cümlelerini daha küçük bir alanda sınar. Aşkın gerçekleşip gerçekleşmemesinden çok, hatırlanan bir yakınlığın dile nasıl dönüştüğü üzerinde durur.
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
