Çatıdaki Pencere

“Olmek varolmus olmak ve artik olmamaktir,” derdi José Saramago. O oldu, artik yok, ama Catidaki Pencere Portekiz’de ve Brezilya’da, anadilinin vatanlarinda basilir basilmaz insanlar yeni kitabi elden ele dolastirdilar ve yepyeni bir heyecanla okuduklarini, saskinliklarini dile getirdiler. Saramago bir kitap daha yayimlamisti, duyarliliklarimiza nufuz eden, hayret ve hayranlikla kalakalmamiza neden olan taze ve aydinlik bir kitap; ve anladik, sonunda anladik ki bu artik kesinlikle varolmayan ama paylasmaya devam etmek isteyen yazarin ardinda biraktigi bir armagandir. Biktirana kadar su cumle yinelendi: Bu kitap bir mucevher, Saramago nasil olup da o yasinda bu bilgelige sahipti, insanlari boylesine incelikle, kusursuzca ve anlatiyi uzatmadan betimleyebiliyordu? Nasil olup da siradan ve onemsiz ama bir o kadar da evrensel durumlari dile getirebilecek, bu kadar dingin bir siddetle kohne deger yargilarina karsi gelecek kapasiteye sahipti?” Pilar del RioCatidaki Pencere, José Saramago’nun yazarliginin erken doneminde yazdigi, ama olumunden sonra yayimlanan romani. Esi Pilar del Rio’nun dedigi gibi, Catidaki Pencere Saramago’ya giris kapisidir ve her okur icin bir kesif olacaktir. Sanki mukemmel bir halka tamamlaniyormus gibi. Sanki olum yokmus gibi.