Pırıl pırıl ışıyan Türkçesiyle Hasan Ali Toptaş, Kuşlar Yasına Gider'de romancılığına yeni bir boyut katıyor: anlatmıyor, söylemiyor; nefeslendiriyor.<br/>Kadirşinas otlarının mırıltısını, of dememenin ilmini,<br/>eldeyken kıymetini bilmenin erdemini, ömürden giden<br/>günlerin sabrını okudukça zihnimiz, gönlümüz havalanıyor.<br/>"Babalar, alınlarımıza yazılmış yalnızlıklardır" sözü yankılanıyor kulaklarımızda.<br/>Kuşlar Yasına Gider; atların koşması kadar doğal, kaleme iç çektirecek kadar merhametli bir roman.<br/>"Toptaş'a yazarlık adeta bahşedilmiştir." ANDREW RIEMER, Sydney Morning Herald<br/>"Zaten o yıllarda burnumuzun ucunda gezinen bir mazot kokusuydu babam, kulağımızda çınlayan uzak bir motor sesiydi ve az evvel dediğim gibi, gitti mi gelmek bilmezdi bir türlü."
Bookspace topluluğundan 5 gönderi
Kardeşim ve ben hep yol gözlerdik. Arada bir boynumuzu büküp içimizi çekerek hep uzaklara bakardık daha doğrusu. Ovanın ucundan bir ışık göründü, bir moto sesi gelse ya da hafiften bir toz bulutu koptu mu bizim içimiz yeşerirdi hemen.*
Bir vakit, ikimiz de sustuk. Neden sustuğumuzu bilmiyorum ama o an telefondaki sessizlik ikimizden doğmuyormuş gibi geldi bana. Sessizlik kılığına bürünmüş başka bir şey vardı sanki, aramızda, öylece duruyordu…*
Kardeşim ve ben hep yol gözlerdik. Arada bir boynumuzu büküp içimizi çekerek hep uzaklara bakardık daha doğrusu. Ovanın ucundan bir ışık göründü, bir moto sesi gelse ya da hafiften bir toz bulutu koptu mu bizim içimiz yeşerirdi hemen.*
Kardeşim ve ben hep yol gözlerdik. Arada bir boynumuzu büküp içimizi çekerek hep uzaklara bakardık daha doğrusu. Ovanın ucundan bir ışık göründü, bir moto sesi gelse ya da hafiften bir toz bulutu koptu mu bizim içimiz yeşerirdi hemen.*
İçimdeki ses uzaklara çekilmişti. Aylarca tek satır yazamadım bu yüzden, masada öylece oturdum durdum. *
