Sonsuzluğa Nokta

Bir otobüsün ön koltuğunda oturan Bedran, dikiz aynasından gördükleriyle düşler ve hayallerden oluşan bir dünya kurar. Elindeki ağır valizle yersiz yurtsuz, işsiz bir genç olarak belirir; başka bir ihtimalde ise evli, yatağa bağımlı ve edebiyatla yaşayan bir adamdır. Anlatı bu kimliklerden birini hemen kesinleştirmek yerine gerçek ile kuruntu arasındaki sınırı sürekli hareket ettirir. Bedran'ın bedeni, konuşmaları, korkuları ve yakınlıkları somut görünürken onları çevreleyen dünya rüya mantığıyla yeniden biçimlenir.

Hasan Ali Toptaş, Sonsuzluğa Nokta'da aynı yaşamın birbirini dışlıyor gibi görünen olasılıklarını yan yana getirir. Yolculuk, ayna ve valiz imgeleri, karakterin kendisini hangi hikâye içinde kurduğunu sorgulamasına imkân verir. İnsanların sevgiyi, alışkanlıkları ve yaşam biçimlerini birer silaha dönüştürebilmesi düşüncesi, Bedran'ın çevresiyle ilişkisindeki güvensizliği derinleştirir. Roman olayları tek bir açıklamaya bağlamak yerine okurun algısını Bedran'ın değişken bilinciyle sınar. Şiirsel dil ve düşsel geçişler, gerçekliğin gündelik ayrıntılar içinde nasıl çözülüp yeniden kurulabildiğini gösterir. Sonsuzluğa Nokta, kimlik, yalnızlık, sevgi ve şiddet arasındaki bağı belirsiz bir yolculuk atmosferinde araştıran; hayal ile yaşanmışlık arasındaki mesafeyi anlatının merkezine yerleştiren bir romandır.