Kolera Günlerinde Aşk

Yıllar geçmiş, yüzler değişmiş, hayat her ikisini de başka yerlere savurmuştur. Ama içlerinde bir yerde, zamanın dokunamadığı ince bir hat hâlâ titreşir. Bir gemide yan yana dururlar. Ne gençliklerindeki gibi aceleleri vardır artık ne de tutkularını kanıtlayacak bir telaşları. Sadece sessizlik… ama o sessizlikte yılların biriktirdiği her şey konuşur. Adam, beklemenin ağırlığını değil, anlamını taşır artık. Kadın ise zamanın kendisinden bir şey eksiltmediğini fark eder; sadece kabuğunu değiştirmiştir. Ve o an anlaşılır: Aşk, kavuşulan bir son değil, vazgeçilmeyen bir yoldur. İkisi de bilir ki asıl mesele birlikte yaşamak değil; bunca zaman sonra bile aynı duygunun içinde kalabilmektir.

Bilgelik, artık hiçbir işe yaramadığı zaman bize gelir,"

Hiçbiri bu karşılıklı köleliğin sevgiye mi yoksa rahatlığa mı dayandığını bilmiyordu, ama ellerini yüreklerine koyup hiçbir zaman sormamışlardı bu soruyu kendi kendilerine; çünkü ikisi de yanıtı bilmezden gelmeyi yeğlemişlerdi hep.

"Yürekteki anıların sökülüp atılması imkansızdır, iyiler de kötüler de orada kalır."

''Unutmamak için bir hücrenin duvarlarına her gün bir çizgi çekmek zorunda kalmamıştı. Çünkü tek bir gün bile olmamıştı ki onu anımsatacak bir şey olmasın."

harika..

Yüz yaşıma geldim; her şeyin, evrendeki yıldızların bile yerlerinin değiştiğini gördüm, ama bu ülkede hiçbir şeyin değiştiğini görmedim daha.