İsa'ya Göre İncil

José Saramago, İsa'ya Göre İncil romanında İsa'nın yaşamını kutsal anlatıların bilinen kronolojisini izleyen fakat olaylara farklı bir açıdan bakan dünyevi bir hikâye olarak yeniden kurar. İsa, anne rahmine düşüşünden çocukluk ve gençlik yıllarına kadar öfkeleri, korkuları, kararsızlıkları ve arzularıyla gelişen bir insan olarak anlatılır. Mecdelli Meryem'le ilişkisi, onun sevgi ve yakınlık arayışını kutsal kimliğinin önüne çıkarır. Tanrı'nın oğlu ve peygamber olarak üstleneceği rol ise kişisel iradesiyle kendisinden beklenen kader arasında ağır bir gerilim yaratır.

Roman, İsa ve Tanrı çevresindeki dokunulmazlık perdesini kaldırarak inanç, itaat ve sorumluluk üzerine sorular açar. Saramago, din adına işlenen şiddeti yalnız tarihsel bir sonuç gibi sunmaz; insan hayatının büyük bir plan uğruna araç hâline getirilmesini de sorgular. Kutsal olanla gündelik olan, sevgiyle iktidar ve merhametle kurban düşüncesi anlatı boyunca karşı karşıya gelir. İsa'ya Göre İncil, yerleşik bir hikâyeyi insan merkezli bir bakışla yorumlayan, özgür irade ve ilahi amaç arasındaki çatışmayı güçlü bir edebî mesel içinde inceleyen cesur bir romandır.