Gizli Yüz: Senaryo

Kimlik ile hatırlama arasındaki ilişkiyi bir arayış hikâyesine dönüştüren Gizli Yüz, Orhan Pamuk’un Ömer Kavur tarafından filme alınan senaryo metnidir. Başlangıç noktası Kara Kitap’taki bir hikâyedir; Pamuk bu çekirdeği yeni kişiler, mekânlar ve farklı bir sonla genişletir. Genç bir fotoğrafçı, bir pavyonda çalışan kadın için İstanbul’un gece hayatındaki yüzleri fotoğraflar. Kadının aradığı esrarengiz yüz fotoğraflardan birinde belirince ikiliyi saat kuleleri, unutulmuş kasabalar ve parçalanmış anılar boyunca ilerleyen bir takip başlatır.

Senaryo, fotoğrafı kanıt üretmenin ötesinde, bir yüzün geçmişteki anlamını değiştiren bellek nesnesi olarak kullanır. Görüntü ile hatırlanan hikâye arasındaki uyuşmazlık, arayışın gizemini sürekli besler ve anlatıya yeni yönler açar. Saatler ve saat kuleleri zamanın ölçülmesiyle hatıranın dağınık işleyişi arasında görsel bir bağ kurar; aşk ise bulunan kişiden çok aramanın kendisine tutunur. Kitapta senaryo metnine filmden seçilmiş fotoğraflar ve Pamuk’un oluşum sürecini anlattığı önsöz eşlik eder. Senaryonun özgünlüğü, polisiye izleği açıklığa kavuşturmak yerine insanın aradığı yüzü neden kendi hikâyesinin merkezi yaptığı sorusunu öne çıkarmasında yatar.