Thomas Bernhard'ın Bitik Adam romanı, Salzburg'daki bir ustalık sınıfında Vladimir Horowitz'le çalışan üç piyanistin kurmaca ilişkisini anlatır. Anlatıcı, Wertheimer ve gerçek tarihsel kişilik Glenn Gould aynı yoğunlukta müziğe bağlanmışken Gould'un dehasıyla karşılaşmaları dengelerini bozar. Yıllar sonra anlatıcı, Gould üzerine bir çalışma yürüttüğü Madrid'de Wertheimer'in intihar haberini alır ve arkadaşlığın geçmişini tekinsiz bir iç konuşma içinde yeniden kurar.
Gould'un kusursuzluğu iki arkadaş için yalnız hayranlık uyandıran bir başarı değildir; kendi yeteneklerini değersizleştiren bir ölçüye dönüşür. Anlatıcı piyanodan vazgeçip gözlemci ve yazara dönüşürken Wertheimer, Gould'un taktığı “bitik adam” adını giderek kimliği gibi taşır. Bernhard, bu yenilgiyi basit bir rekabet sonucu olarak açıklamaz. Aile ilişkileri, maddi ayrıcalık, sanatçı kibri ve kendini sürekli başkasıyla ölçme alışkanlığı, Wertheimer'in yıkımını besleyen katmanlardır.
Romanın büyük ölçüde kesintisiz bir monolog biçiminde ilerlemesi, anlatıcının hükümlerini güvenilir gerçekler olmaktan çıkarır. Tekrarlar, düzeltmeler ve acımasız genellemeler hem Wertheimer'i hem anlatıcının kendi başarısızlığını ele verir. Bitik Adam, dehanın çevresindekileri otomatik olarak yükseltmediğini; başarı fikrinin, insan kendisini yalnız üstünlük üzerinden tanımladığında nasıl bir yok oluş düzeni kurabildiğini gösteren karanlık ve ironik bir sanatçı romanıdır.
Bookspace topluluğundan 1 gönderi
"Ülkemiz tarihinde hiç bu kadar alçalmamıştı, tarihinde hiç bu kadar alçak ve aynı zamanda karaktersiz ve budala insanlar tarafından yönetilmemişti. Ama halk da aptal, böyle bir durumu değiştiremeyecek kadar zayıf. Zavallı halk." Bitik Adam Sayfa 86
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
