Odun Kesmek: Bir Öfke

Thomas Bernhard'ın Odun Kesmek: Bir Öfke romanı, Viyana'da Auersberger çiftinin verdiği bir sanatçı yemeğinde tek bir akşam boyunca sıkışan öfkeyi izler. Birinci tekil anlatıcı, berjer koltuğunda oturmuş Burg Tiyatrosu'ndan gelecek ünlü oyuncuyu beklerken odadaki eski dostlarını acımasız bir dikkatle gözlemler. Aynı gün intihar eden Joana'nın cenazesinde yeniden karşılaştığı bu çevre, gençliğinde paylaştığı sanat hayallerinin ve yakınlıkların aşınmış hâlidir.

Anlatıcının zihnindeki tekrarlar, gecenin ağır ilerleyişini uzun bir iç monoloğa dönüştürür. Konukların başarı gösterileri, para ve itibar ilişkileri, taşralılıktan kaçarken başka bir taklitçiliğe sığınmaları giderek daha sert bir yerginin konusu olur. Fakat anlatıcı kendisini bütünüyle dışarıda tutamaz; eleştirdiği insanlara duyduğu bağımlılık ve yıllar sonra aynı masaya dönmesi, öfkesinin içinde öz suçlamayı da büyütür.

Odun Kesmek: Bir Öfke, sanat çevreleri hakkında anahtarlı bir roman olmanın ötesinde, insanın koptuğunu sandığı geçmişe neden geri döndüğünü araştırır. Thomas Bernhard'ın ritmik tekrarları ve kesintisiz düşünce akışı, okuru hem anlatıcının keskin teşhislerine ortak eder hem de onun güvenilmezliğine karşı uyanık tutar; gecenin sonunda nefret ile yaşama isteği aynı cümlede buluşabilir.