Beton

On yıldır Felix Mendelssohn Bartholdy üzerine kapsamlı bir çalışma tasarlayan Viyanalı müzikolog Rudolf, ilk cümleyi bir türlü yazamaz. Hazırlıklarını kusursuzlaştırdıkça başlangıç daha da uzaklaşır; kız kardeşinin ziyareti ve geri döneceği korkusu, evdeki gerilimi büyütür. Rudolf sonunda notlarını yanına alıp Mallorca'ya gitmeyi, düşüncelerini düzene sokacak bir çıkış yolu olarak görür.

Thomas Bernhard'ın Beton romanı, yazma tıkanmasını basit bir üretkenlik sorunu gibi ele almaz. Rudolf'un bitmeyen iç konuşması; hastalık, yalnızlık, aile bağı ve başarısızlık korkusunu birbirine bağlar. Anlatıcının kız kardeşine yönelttiği sert suçlamalar, kendi kararsızlığını ve bağımlılıklarını da açığa çıkarır. Cümleler ilerledikçe çalışma masasındaki gecikme, hayatı ertelemenin daha geniş bir biçimine dönüşür.

Mallorca'da önceki ziyaretinden tanıdığı genç bir kadının trajedisini hatırlaması, Rudolf'un kişisel sıkışmasını başkasının geri döndürülemez kaybıyla karşılaştırır. Mezarlığa uzanan yol, zihnindeki ilk cümlelerle ölüm bilgisi arasında rahatsız edici bir bağ kurar. Yoğun monolog yapısı, okuru anlatıcının tekrarlarına ve ani yön değiştirmelerine yaklaştırırken roman, düşünce ile eylem arasındaki mesafeyi acımasız bir kesinlikle inceler.