Oğuz Coşkun@camusi· 3h🇹🇷
“Ölümsüzlük önem taşımaz; insan hariç bütün yaratıklar ölümsüzdür, zira ölümün bilincinde değildirler; ilahi, korkunç, akılalmaz olan kişinin kendi ölümsüzlüğünün bilincinde olmasıdır.”
8
Düş ile gerçek, geçmiş ile şimdi, Batı ile Doğu arasındaki geçişler Jorge Luis Borges'in Alef kitabındaki öykülere ortak bir gerilim kazandırır. Yazarın en verimli döneminden metinleri bir araya getiren derleme, zamanın doğrusal akışını, kimliğin sabitliğini ve ölüm karşısındaki insanı farklı kurmaca düzenekleriyle sorgular. Kitaba adını veren anlatıdaki Alef, uzaydaki bütün noktaları içinde barındıran tek bir nokta olarak düşünülür; ona bakan kişi, evrenin birbirinden uzak anlarını ve yerlerini aynı anda görebilir. Bu imkân, sınırsız bilgi arzusunu hayranlık kadar huzursuzlukla da buluşturur.
Borges kimi öykülerde anlatıcı, kimilerinde kendi adına benzeyen bir kahraman olarak görünerek kurmaca ile yazar kimliği arasındaki çizgiyi belirsizleştirir. Labirent duygusu mekânlarla sınırlı kalmaz; birbirine açılan anlam katmanlarından da doğar. Tarih, felsefe ve hayal gücü kısa metinlerde yoğunlaşırken kesin bir açıklama çoğu kez yeni bir bilmeceye dönüşür. Alef, sonsuzluk fikrini kişisel hafıza ve kayıp deneyimiyle birleştiren, modern kısa öykünün sınırlarını genişleten bir derlemedir. Okur, her öyküde bildiğini sandığı dünyanın başka bir düzen içinde yeniden kurulabileceğini görür.
Bookspace topluluğundan 1 gönderi
“Ölümsüzlük önem taşımaz; insan hariç bütün yaratıklar ölümsüzdür, zira ölümün bilincinde değildirler; ilahi, korkunç, akılalmaz olan kişinin kendi ölümsüzlüğünün bilincinde olmasıdır.”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
