Afacan Resimler

Italo Calvino'nun Afacan Resimler adlı resimli öyküsü, duygularını çizgilerle dışa vuran Lodolinda'nın hayal gücünü merkezine alır. Lodolinda mutlu olduğunda kelebekler ve gelincikler çizer; öfkelendiğinde ise kâğıtları boğalar, korsan gemileri ve yıkılan kaleler doldurur. Aile dostlarının oğlu Federico'yla evde yalnız kaldığı gün, çocuğun balıkları bulaşık makinesine koyarak deniz hortumunu taklit etmeye kalkması büyük bir çatışmayı tetikler. Lodolinda'nın kızgın resimleri, gerçek dünyanın kurallarına meydan okuyan canlı bir güce dönüşür.

Calvino, çocukluk öfkesini bastırılması gereken basit bir taşkınlık olarak değil, biçim verilebilen yaratıcı bir enerji olarak işler. Giulia Orecchia'nın çizimleriyle kurulan görsel ilişki, metindeki dönüşüm duygusunu güçlendirir: resim, hem tepki hem oyun hem de sorun çözme aracıdır. Öykünün mizahı Federico'nun merakı ile Lodolinda'nın sınırları arasındaki gerilimden doğar; yetişkin dünyası ise çocukların kurduğu bu yoğun hayal alanının kenarında kalır. Afacan Resimler, sanatın duyguları görünür kılma gücünü anlatırken öfke, sorumluluk ve yaratıcılığı didaktik bir sonuca hapsetmeyen, hareketli ve katmanlı bir çocukluk hikâyesi sunar. Çizmek, Lodolinda için düşünmenin de bir biçimidir.