Varolmayan Şövalye

Italo Calvino, Varolmayan Şövalye'de Şarlman'ın ordusunun en kusursuz askerini boş bir zırhın içine yerleştirir. Agilulfo adındaki bu şövalyenin bedeni yoktur; onu ayakta tutan iradesi, görev bilinci ve kurallara sarsılmaz bağlılığıdır. Zırhı parıldar, emirleri eksiksiz uygular ve çevresindeki gerçek bedenli askerlerin dağınıklığına tahammül edemez. Ne var ki varlığının dayandığı şövalyelik unvanı sorgulanınca kimliğini kanıtlamak için yola çıkmak zorunda kalır.

Agilulfo'nun karşısına Gurdulù çıkar: bedeni vardır ama kendisini çevresindeki nesnelerden ayıran bir benlik bilinci yoktur. Biri maddesiz bir zihin, diğeri zihinsiz bir beden gibi hareket eden bu iki figür, insan olmanın ne anlama geldiğini komik ve keskin karşılaşmalarla sınar. Savaşlar, görevler, aşklar ve yanlış anlamalar arasında ilerleyen yolculuk, şövalye romanslarının görkemini bürokrasinin titizliği ve gündelik hayatın karmaşasıyla çarpıştırır.

Varolmayan Şövalye, Italo Calvino'nun Atalarımız üçlemesindeki masalsı düşünce deneylerinden biridir. Roman, kimliğin bedende mi, bilinçte mi, başkalarının tanımasında mı kurulduğunu sorarken kusursuzluk arzusunun içindeki boşluğu da gösterir. Hafif anlatımı ve ironik ritmi, var olmakla bir role eksiksiz uymak arasındaki farkı unutulmaz bir serüvene dönüştürür.