Italo Calvino, Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu’da roman okumaya başlayan isimsiz Okur’u, elindeki kitabın baskı hatası yüzünden yarıda kalan bir metnin peşine düşürür. Kitabı değiştirmek için yayınevine gittiğinde aynı sorunu yaşayan Ludmilla’yla karşılaşır; ikisinin arayışı, her biri farklı bir tür ve anlatım sesi taşıyan on ayrı roman başlangıcına açılır. Her yeni metin en merak uyandıran yerde kesilirken Okur ile Ludmilla, sahte çevirilerden kayıp nüshalara uzanan bir edebiyat labirentinde ilerler. Anlatı, bu yolculuğun sonucunu açıklamadan okuma arzusunu olay örgüsünün asıl hareket gücüne dönüştürür.
Calvino’nun romanı, bir hikâyeye kapılma isteğiyle metnin nasıl üretildiğine dair kuşkuyu aynı yapıda buluşturur. İkinci tekil şahıs anlatımı, Okur’un deneyimini kitabı elinde tutan kişinin konumuna yaklaştırırken Ludmilla’nın farklı okuma beklentileri roman fikrini sürekli yeniden tanımlar. Kesintiler bir eksiklik olmaktan çıkar; yazar, çevirmen, yayıncı ve okur arasındaki güvenin sınandığı biçimsel bir düzene dönüşür. Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu’nun özgünlüğü, tamamlanma beklentisini canlı tutarken romanın başlangıç, devam ve okurluk kavramlarını neşeli fakat titiz bir kurmacayla sorgulamasında belirginleşir.
Bookspace topluluğundan 2 gönderi
İçinde doğru ve amacı olan bir yörüngeyle hareket edebileceğin, mutlak ve soyut bir zamanın ve uzamın açılmasını isterdin, ama bunu başardığını sandığında durduğunu, önünün kesildiğini, her şeyi yeni baştan yinelemek zorunda olduğunu fark ediyorsun.
Seni en çok çıldırtan şey, nesnelere ilişkin durumlarda ya da insan eylemlerinde rastlantısalın, yazgısalın, olasının insafına kalmış olmak, senin ya da başkalarının umursamazlığının, üstünkörülüğünün, özensizliğinin kurbanı olmak.
“Bütün öykülerin vardığı sonuç şudur: İnsan tek bir hayat yaşar, tek bir tane.”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
