Ormanda Ölüm Yokmuş

Latife Tekin’in Ormanda Ölüm Yokmuş romanı, resim yapmayı bırakmış Emin ile yazdığı öyküleri kendine saklayan Yasemin’in ormanda sürdürdükleri uzun konuşmalara odaklanır. Emin sevdiği kadından ayrı düşmenin acısıyla doğaya sığınır. Ona eşlik eden Yasemin de kendi aşk yarasını taşır. İki arkadaş acılarını, rüyalarını ve geçmiş ilişkilerini paylaşırken ağaçlar, rüzgâr, bulutlar ve yapraklar konuşmaların sessiz ortaklarına dönüşür. Orman yalnızca kentten kaçılan bir yer değildir; karakterlerin kendilerini ve birbirlerini yeniden dinleyebildiği, zamanın başka türlü aktığı bir varoluş alanıdır. Diyaloglar derinleştikçe aşk acısı sanat, yalnızlık ve yaşama biçimleri üzerine bir sorgulamaya açılır. Tekin’in duru ve dingin anlatımı, doğanın ayrıntılarını insan ruhunun hareketleriyle yan yana getirir. Roman aynı zamanda kent hayatının insanı çevresinden ve kendi duyularından uzaklaştırmasını eleştirir. Doğayla uyum kurmak nostaljik bir dönüş değil, zihinsel ve duygusal iyileşmenin koşulu olarak belirir. Ormanda Ölüm Yokmuş, iki kırgın insanın arkadaşlığı ve konuşmaları üzerinden aşkın kaybını, yaratma arzusunu ve doğaya yabancılaşmayı araştıran; ekolojik duyarlığı şiirsel bir iç yolculukla birleştiren sakin fakat yoğun bir romandır.