Ömür Diyorlar Buna

Ayfer Tunç, yaşanmış ya da yakından tanıklık edilmiş hayatları Ömür Diyorlar Buna'da edebî bir anlatımın içinden geçirir. Metinler ne bütünüyle klasik söyleşi ne de kurmaca öyküdür; “öyküleşmiş söyleşiler” veya “söyleşilmiş öyküler” olarak okunabilecek melez bir biçim kurar. Konuşmalardan, hatıralardan ve gözlemlerden doğan portreler, her insan ömrünün kendi başına eşsiz ve dokunaklı bir hikâye taşıdığı fikrinde birleşir.

Portrelerin odağında Şapkacı Arlet, Aylin Işık, Fatma Bayrasevski ve Doktor Manuk gibi farklı çevrelerden hayatlar bulunur. Tunç, onların hayatlarını yalnız bilgi aktaran kayıtlar halinde bırakmaz; ses, ayrıntı ve atmosfer aracılığıyla birer edebiyat kişisine dönüştürür. Bireysel hafıza ile toplumsal geçmiş, bu metinlerde yan yana gelerek birbirini yeniden anlamlandıran iki güçlü katman oluşturur.

Bir görünüp bir kaybolan Narlı Bahçe arayışı koleksiyonun duygusal yönünü açar. Uzakta mı yakında mı, içeride mi dışarıda mı olduğu bilinmeyen bu yer, geçmişe, aidiyete ve kaybedilen zamana duyulan özlemi taşır. Okur, başkalarının yaşamlarını izlerken kendi ömrünün dönemeçlerini ve hafızada kalan mekânlarını da düşünmeye davet edilir.