Aziz Bey Hadisesi

Ayfer Tunç’un Aziz Bey Hadisesi kitabı, gururunu hayatının temel dayanağı hâline getiren Aziz Bey’in geçmişine ve bu gururun altında biriken kedere odaklanır. Aziz Bey dışarıdan bakıldığında burnu havada, başı dik ve taviz vermeyen bir adamdır. Kendisi de uzun süre hayatını böyle yönettiğine inanır. Fakat Haliç’in kirli sularına baktığı bir gece, geride bıraktığı yılların sandığı kadar sağlam olmadığını ve birçok seçiminin yanılgılar üzerine kurulduğunu fark eder. Öykü, bu aydınlanmayı ani bir ders ya da kolay bir kurtuluş olarak sunmaz. Neşeli ve ışıklı bir yüzden ağır ağır gölgeye geçilir gibi, karakterin gençlikten yalnızlığa uzanan hayatını katman katman açar. Aziz Bey’in zaafları onu küçültmek yerine tanıdık ve canlı kılar; sevilme isteği, kibri ve kendini koruma çabası birbirinden ayrılmaz. Meyhane çevresi ve geçmiş ilişkiler, boşa geçtiği hissedilen bir hayatın duygusal haritasını oluşturur. Tunç, insanın kendisi hakkında kurduğu hikâyeyle yaşadığı gerçek arasındaki mesafeyi hüzünlü fakat ölçülü bir dille gösterir. Aziz Bey Hadisesi, gurur, aşk, pişmanlık ve yalnızlık üzerinden insanın kendi yanılgılarıyla yüzleşmesini anlatan, güçlü karakter portresiyle öne çıkan çağdaş bir uzun öyküdür.