Bir yüz, bir hareket ya da rastlantı, bir insanın ölümünden sonra nasıl yaşamaya devam eder? Ölümsüzlük, bu soruyu tek çizgide ilerleyen bir olay örgüsüne bağlamak yerine yedi bölümde farklı temalar ve kişiler arasında dolaştırır. Yazar-anlatıcı olarak metinde bulunan Milan Kundera, romanı kesin cevaplar veren bir araç değil, varoluşu araştıran bir düşünme alanı olarak kullanır.
Agnes, varlığını yalnızlıkta ararken Goethe ile ona tutkuyla bağlanan Bettina von Arnim başka bir tarihsel katmanı açar. Hemingway ve Profesör Avenarius da görünüşte birbirinden uzak sahnelere katılır. Roman, bu adları rastlantılar, kesişmeler, koşutluklar ve karşıtlıklarla aynı ölümsüzlük sorusunun çevresinde buluşturur. Kişiler bazen bir hareketten, bazen kendilerini aşan bir kavramdan doğar; anlatıcının metindeki varlığı ise onların durumlarını yansıtan bir ayna işlevi görür.
Yedi bölüm boyunca yüz, aşk, rastlantı ve ölümsüzlük temaları bağımsız melodiler gibi gelişir. Kundera'nın müzikal kurgu anlayışı, parçaların tek bir anlama kapanmasını engeller ve romanın çoksesliliğini besler. Ölümsüzlük, karakter merkezli anlatıyla edebiyat üzerine düşünceyi birlikte arayan okura; insanın ardında bıraktığı imgenin, yaşadığı hayattan nasıl kopabildiğini sorgulayan özgün bir yapı sunar.
Bookspace topluluğundan 1 gönderi
Mavi yaz akşamlarında, özgür gezeceğim, ayaklarımın altında nemli, serin kırlar; başakları devirip otları ezeceğim... Ne bir söz, ne bir düşünce... Ve çekip gideceğim, çingene gibi başıboş, doğada, bir kadınla birlikte gibi mutlu...
“Tektiplilikle özgürlüğün mutlu beraberliği,insanlık bundan âlâ daha ne isteyebilir”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
