Olağanüstü Bir Gece

• “ Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar. “

İçimin bir zamanlar ne kadar ölü olduğunu asla bilmediler,şimdi nasıl çiçek açtığımı asla anlamayacaklar.

gülerek ,sohbet ederek dalgalanan bir insan kalabalığınin ortasında ben kendi kendimi arıyordum,içimdeki o yitik insanı arıyordum.

Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar..

Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.

"Hiçbir yere tutunmadan, hiçbir yerde köklenmeden, akan suyun üzerinde kayar gibi yaşıyordum.”

Duygularım o kadar yoğundu ki , içimdeki bu gelgit bana fiziksel ıstırap veriyordu, elimi boğulan biri gibi göğsüme, altında acıyla atan kalbimin üstüne şiddetle bastırmak zorunda kalıyordum.Fakat ne acıyı ,ne zevki,ne korku ,ne dehşeti ne de pişmanlık olsun, hiçbirini tek ve ayrı hissetmiyordum ,hepsi iç içe geçip erimişti ; sadece yaşadığımı ve nefes aldığımı hissediyordum .

yaşam denen o zenginlik ,o tarifsiz kudret bana galip gelmişti.

Bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.

• "İnsan bir anlığına da olsa kendinden çıkar ve sonra bir daha asla eskisi gibi olamaz."

"Denizde, susuzluktan ölen biri gibiyim."

"Hiçbir yere tutunmadan, hiçbir yerde köklenmeden, akan suyun üzerinde kayar gibi yaşıyordum.”

Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar. son 🙃

“içimin bir zamanlar ne kadar ölü olduğunu asla bilmediler, şimdi nasıl çiçek açtığımı da asla anlamayacaklar.”

Aylardır rafımda okunmayı bekliyor sanırım bugün başlamalıyım...

"Her zaman hayattaydım ama yaşamaya cesaretim yoktu."

“Gülen, sohbet eden binlerce insanın içinde ben kendi içimdeki o kayıp insanı arıyordum.”

Günler öne çıkan bir şey olmadan peş peşe diziliyor ,bir ağacın yaprakları gibi yeşeriyor ve sararıp gidiyorlardı.

“içimin bir zamanlar ne kadar ölü olduğunu asla bilmediler, şimdi de nasıl çiçek açtığımı asla anlamayacaklar.”

Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.

Beni bırakan insanlar, gelen giden kadınlar oldu ,her defasında odada oturmuş camın dışındaki yağmuru seyreden biri gibi hissettim kendimi; doğrudan yakınımda olan şeylerle bile aramda camdan bir duvar vardı ve kendi irademle onu yıkacak gücü bulamıyordum.

Kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.

Bir kez kendini bulmuş olan birinin bu dünyada kaybedecek hiçbir şeyi yoktur artık. Ve kendi içindeki insanı anlamış olan biri, bütün insanları anlar.

Bir kez kendini bulmuş olan birinin bu dünyada kaybedecek hiçbir şeyi yoktur artık. Ve kendi içindeki insanı anlamış olan biri, bütün insanları anlar.