<p> Zerdüşt otuz yaşına geldiğinde yurdunu ve yurdundaki gölü</p><p>terk edip dağlara gitti. Orada tininin ve yalnızlığının keyfini çıkardı</p><p>ve on yıl boyunca bundan yorulmadı. Ama sonunda değişti yüreği</p><p>— ve bir sabah şafağın kızıllığıyla birlikte kalktı, güneşin karşısına</p><p>geçti ve şöyle dedi ona:</p><p>“Sen, ey büyük yıldız! Neye yarardı mutluluğun, aydınlattıkların</p><p>olmasaydı eğer!</p><p>On yıl boyunca buralara, mağarama çıktın: ben, kartalım ve yılanım</p><p>olmasaydık eğer, sen ışığından da, bu yoldan da bıkardın.</p><p>Ama biz her sabah bekledik seni, taşan nimetlerini aldık ve bunun</p><p>için seni kutsadık.</p><p>Bak! Ben bıkkınım artık bilgeliğimden, fazla bal toplamış arı gibi;</p><p>bu bilgeliğe uzanacak elleri gereksinmekteyim.</p><p>Ben armağan etmek ve paylaştırmak istiyorum, ta ki insanların</p><p>arasındaki bilgeler aptallıklarından, yoksullar da zenginliklerinden</p><p>bir kez daha mutluluk duyana kadar.</p>
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
