Gündüzsefası

Ada Santorini geçmişini geride bırakmak ve sessiz bir hayat kurmak için Seattle’a taşınır. Yeni evi, suyun üzerinde duran ve ona sakinlik vaat eden yüzen evlerden biridir. Fakat evde bulduğu gizemli sandık, kaçmak istediği hatıraların yerine başka bir kadının geçmişini getirir. Sarah Jio, Gündüzsefası’nda Ada’nın bugünkü arayışını 1950’lerde yaşayan Penny Wentworth’un yarım kalmış hikâyesiyle birleştirir.

Sandığın içindeki eski eşyalar Penny’ye aittir. Gelinlik, kitaplar ve saklanmış hatıralar, zamanda donmuş bir hayatın izleri gibi Ada’nın önünde durur. Ada bu parçaları inceledikçe Penny’nin yeni evlendiği döneme ve giderek çalkantılı hâle gelen yaşamına yaklaşır. Penny başlangıçta mutlu olduğunu düşünür; zaman geçtikçe hem evliliğinde hem de kendi benliğinde eksik kalan yönleri fark eder.

Başka bir kadının geçmişini çözmeye çalışmak, Ada’nın kendi hayatından kaçışını da zorlaştırır. Penny’nin seçimleri ve suskunlukları, Ada’nın taşıdığı düğümlere beklenmedik biçimde dokunur. Sandığın açtığı araştırma yalnızca tarihî bir merak olarak kalmaz; Ada’nın kayıplarıyla ve hatıralarıyla yeniden ilişki kurmasının yoluna dönüşür. İki zaman çizgisi birbirine yaklaştıkça yüzen ev, geçmişle bugün arasında kurulmuş kırılgan bir köprü gibi işlev görür.

Romanın merkezinde eşyaların insan hayatlarını nasıl sakladığı ve bir yabancının hikâyesinin başka birine nasıl yön verebildiği bulunur. Penny kendi evliliğindeki eksikleri tanımaya çalışırken Ada onun izleri sayesinde geçmişinin yükünü adım adım açar. Merak, bağışlama ve sorgulama duyguları iki kadının deneyimlerini aynı akışta buluşturur. Sonunda sandıktan çıkan hatıralar, unutulmuş bir hayatı görünür kılmanın yanında Ada’ya kendi geleceğini seçebilmesi için yeni bir bakış kazandırır.