Goriot Baba

İnsanlar her zaman kendi çıkarını düşünür; sevgiyi ya kaybederler ya da aldatırlar.

Sevgi, sevdiğin kişilerin mutlu olduğunu gördükçe, onların mutluluğu ile mutlu olabilme sanatıdır.

Aşk bir dindir,tapınışı da bütün öbür dinlerinkinden daha pahalıya mal olmalıdır;çabucak geçip gidiverir,hem de geçtiği yerleri kırıp döktükleriyle belli etmek isteyen bir yaramaz çocuk gibi geçer.

"Yine de, sağda solda günahların ve erdemlerin yüce ve görkemli kıldığı kederlere rastlanır, bencillikler ve çıkarlar bu kederlerin görüntüsü karşısında bir an duraksar, bir acıma duygusuna kapılır, ama yaşanan bu duygu hızla tüketilen leziz bir meyvenin verdiği haz gibidir:"

Hey çocuklarım benim! Hayatınız demek oyle mi? Fakat benim ölümüm demektir bu. Bu dünyadan göçtüğümde ne olacak sizin haliniz. Çocukları kadar hayatta kalaydı babalar. Tanrım ne kadar kötü düzenlenmiş şu senin dünyan! Ve, bize söylendiğine göre, bir oğlun var senin oysa. Çocuklarımızın şahsında acı çekmemize engel olman gerek. Benim sevgili meleklerim, öyle ya? burada buluşunuzu acılarınıza borçluyum sadece. Bana gösterdiğiniz tek şey gözyaşlarınızdır. Tamam, evet beni seviyorsunuz, görüyorum bunu. Gelin buraya gelin içinizi dökün, yüreğim geniştir benim, her şeyi alabilir. Evet onu ne kadar paralarsanız paralayın, her parçasından baba yürekleri çıkacaktır gene de. Üzüntülerinizi sırtlamak, sizin için acı çekmek isterim. Oh! Çok mutluydunuz küçükken...