Frankenstein

Frankenstein, bilimin sınırlarını zorlayan bir deneyin ardından doğan korkuyu soğuk ve huzursuz bir atmosferle anlatır. Mary Shelley'nin genç bilim insanı Victor Frankenstein'ı, alışılmadık yöntemlerle bilinç sahibi bir varlık yaratır; fakat hayat verdiği şeyle karşılaştığında kendi başarısından dehşete düşer. Romanın karanlığı, yaratım anından çok, yaratıcının sorumluluğundan geri çekilmesiyle yoğunlaşır.

Gotik romanın gölgeleri ile bilimsel merakın enerjisi aynı hikâyede buluşur. Avrupa yolculukları, Cenevre çevresi ve laboratuvar fikri, doğanın görkemiyle insanın müdahalesi arasında keskin bir karşıtlık kurar. Yaratılan varlığın düşünebilmesi, onu basit bir korku nesnesi olmaktan çıkarır; Victor'un korkusu da okuru yaşam vermenin hak ve yükümlülükleri üzerine düşünmeye iter.

Mary Shelley'nin genç yaşta tasarladığı ve 1818'de yayımlanan Frankenstein, gotik ve romantik öğeleri erken bilimkurgu imkânlarıyla bir araya getirir. Eserin kalıcı etkisi yalnızca ürpertici görüntülerinde değildir. Yaratıcı ile yaratılan arasındaki bağ, yalnızlık, reddedilme ve bilginin bedeli gibi sorular romanın atmosferine siner. Her yeni adım, deneyin mümkün olmasının onu doğru kılmaya yetip yetmediği kuşkusunu büyütür.