Cemile

“Dünyanin en güzel ask hikâyesi.” -Louis Aragon- Neseli, sakaci, sürekli türküler sÖyleyen çok güzel bir kadindir Cemile. Savastaki kocasinin erkek kardesi, yani Cemile’nin “kiçine bala”si ile su sizmaz arasindan. Bir gün ikisi, kÖyde bir basina yasayip giden yarali asker Danyar’la birlikte, çuvallarla bugday tasima isine koyulurlar. Bir aksam dÖnüs yolunda Danyar türkü sÖylemeye baslayinca bu sessiz, kimsesiz, tuhaf adamin ruhunun derinliklerinde sakladigi yasam sevinci duyurur kendini. Bu, güz vakti filizlenen bir askin da ilk tohumudur… “Tanrim, o ne güzellikti Öyle! Ruhunun bütün zenginlikleri, askinin coskunlugu bu çehreden oldugu gibi okunabilirdi. Gene de seyrettigim bu çehreden fazla bir sey anlamazdim. Simdi bile su soruyu kendime sik sik sorarim: Ask denen sey ressamin, ozanin esinlenmesi gibi bir esinlenme midir acaba?” (Tanitim Bülteninden)