Anna Karenina@annakarenina10· 9ay🇹🇷
Bu sözleri söylememeli, bu kadar ağır konuşmamalıydı. Dobra dobra konuşmasının, aklına geleni söylemesinin cezasını hep çekecekti.
11
Cengiz Aytmatov'un Elveda Gülsarı romanı, yaşlanan çoban Tanabay ile ünlü yorga atı Gülsarı'nın ortak hayatını bir yolculuk ve hatırlama anlatısı içinde kurar. Can çekişen atının yanında bekleyen Tanabay, Gülsarı'nın doğumundan yarışlarına, el değiştirmesine ve yıpranmasına uzanan geçmişi yeniden düşünür. Bu hatıralar, onun devrim ideallerine bağlı gençliğiyle kolektif çiftlik düzeninde karşılaştığı baskı ve hayal kırıklıklarını yan yana getirir. İnsanla hayvan arasındaki bağ, duygusal dostluğu aşarak değişen bir toplumun tanıklığı olur.
Aytmatov, Gülsarı'nın bedenindeki yorgunluk ile Tanabay'ın inançlarındaki aşınmayı paralel biçimde işler. Bozkır, sürüler ve mevsimler, siyasal dönüşümün gündelik emek üzerindeki sonuçlarını görünür kılan canlı bir çevre oluşturur. Tanabay'ın geçmişle hesaplaşması, ideallerin kurumlara dönüştüğünde nasıl katılaşabildiğini gösterirken anlatı yine de bağlılık ve sorumluluk duygusunu bütünüyle reddetmez. Atın yaşam döngüsü ile insanın ahlaki muhasebesi birleştiğinde roman, bir dönemin kayıplarını sessiz ama dirençli bir ağıda dönüştürür. Geriye dönüşlerle ilerleyen yapı, Tanabay'ın kişisel yenilgilerini tek bir kötü karara bağlamaz; kurumların işleyişi ile kendi seçimlerini birlikte tartmasına imkân verir. Gülsarı'nın el değiştirmesi, bakım ile sahiplik arasındaki farkı somutlaştırır. Doğal çevrenin ayrıntıları, hatırlamanın duygusal tonunu belirler ve geçmişi soyut bir siyasal tartışmadan çıkarır. Tanabay'ın yaşlılığı, gençliğinde savunduğu değerleri tümüyle inkâr etmeden onların sonuçlarıyla yüzleştiği bir eşik yaratır.
Bookspace topluluğundan 13 gönderi
Bu sözleri söylememeli, bu kadar ağır konuşmamalıydı. Dobra dobra konuşmasının, aklına geleni söylemesinin cezasını hep çekecekti.
Ölmezsen vebaya tutul, yatarsan kalkamaz ol!
"Demek ki hayat böyleymiş... İnsan her şeye alışıyor, her acıyı sineye çekiyor ama ruhundaki yaralar asla tam olarak kapanmıyor."
Gülsarı bir attı, Ama onu bir attan çok , bir dost, bir yoldaş gibi sevdim
İnsan nereye gitse derdini de oraya götürürmüş…
Demek ki düşünmemek unutmak demek değilmiş
İnsan kendinden uzaklaşabilir mi?
Herkes kendi çağını yaşar.
Bir at ölürken bile sahibine sadıksa, insan neden bu kadar nankör olabilir?
Demek ki düşünmemek unutmak demek degilmiş
İnsan yaşlanır,ama gönül yaşlanmak istemez
Eleştirmek kolaydı insanı.
Ah insanlar! Sizin yaptıramayacağınız şey yoktur.
“Kendinden uzaklaşabilir mi insan?”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
