Benim Hüzünlü Orospularım

Exime hediye kitap yolladım diye bana hakaret davası açmış.

«''Bekle, bana bir umut ışığı yak.'' ''Umut ışığı yok,'' dedi kadın.»

Hüzünlü Orospuların Duyulmayan Sesi 1. Bölüm Gabriel García Márquez’in Benim Hüzünlü Orospularım’ını yalnızca doksanına basmış bir adamın gecikmiş aşkı yahut ihtiyarlıkla şehvet arasındaki tuhaf gerilim üzerinden okumak, bana kalırsa romanın asıl huzursuz edici tarafını gözden kaçırmak olur. Çünkü hikâyenin gerisinde paranın insan bedenini satın alınabilir bir nesneye çevirdiği, erkek arzusunun kendisini neredeyse tabii bir hak gibi gördüğü ve yoksulluğun henüz çocuk denecek yaştaki kızları dahi bu arzunun önüne sürdüğü bir toplum vardır. Genelev burada yalnızca bir mekân değildir; sınıfın, paranın ve erkek iktidarının birbirine değdiği küçük bir toplumsal laboratuvar gibidir. Bir tarafta satın alma kudretine sahip erkekler, öte tarafta kendi hayatları hakkında karar verme imkânı gittikçe daralan kadınlar vardır. Bu yüzden romanın hüznü, ihtiyarlayan bir adamın ölüm korkusundan çok daha derindedir: asıl hüzün, bazı insanların arzularını gerçekleştirebilmek için başka insanların hayatl

bu aşksa nasıl da acı çektiriyor.

insanın aşkından ölmesinin dilde hoş görülebilir şiirsel bir abartı olduğunu düşünmüşümdür hep.

Kimse aldatmasın kendini, sakın, sanmasın ki daha uzun sürecek beklediği hayat, daha önce gördüklerinden

sonuçta seks, aşkı bulamayanların tesellisidir.(katılmıyorum)

Sonunda gerçek yaşam buydu işte, kalbim kurtulmuş, yüz yaşımdan sonra herhangi bir gün mutlu bir can çekişmesi içinde aşktan ölmeye mahkûm olmuştu.

.kıskançlık gerçeklerden daha fazlasını bilir

İnsanın sonunda başkalarının sandığı gibi biri olmaması olanaksız.

okuyun