Beni Onlara Verme

Tarık Tufan, Beni Onlara Verme’de bir semtin sokaklarına ve o sokaklarda yaşayan insanların iç dünyalarına döner. Çocukluk yüzleri, ilk gençlik, utançlar ve kavgalar, belleğin karanlık köşelerinden öykülere taşınır. Geçmişe bakmak burada huzurlu bir hatırlama değildir; anlatıcı, ruhunda açılmış uçurumların kenarında durabilmek için gördüklerini ve acılarını yeniden yazmaya çalışır.

Aynı semtin farklı mahallelerinde yaşayan karakterler, söyleyemedikleri sözler ve tamamlanmamış bağlarla birbirine yaklaşır. Sevdiğinin yüzüne bakarsa öleceğini sanan âşıklar, güzelliğini yara gibi taşıyan kadınlar, gururuna yenilenler, gidenler ve tam konuşacakken susanlar bu dünyanın sakinleridir. Her biri kendi küçük krallığının yıkıntıları arasında bir çıkış arar; mutluluk ihtimali belirdiğinde bile geçmişin ağırlığı kolayca dağılmaz.

Öyküler kimi zaman can yakıcı, kimi zaman masalsı bir tona sahip olsa da karakterlerin kırılganlığını süsleyerek saklamaz. Semt, yalnızca ortak bir mekân değil, hafızanın insanları birbirine bağladığı kapalı bir evren hâline gelir. Akıcı dilin altında kayıp, aşk, gurur ve suskunluk sürekli yer değiştirir. Koleksiyonun meydan okuyan tavrı, karanlık sonları kolay tesellilerle değiştirmek yerine bu insanların neden hâlâ hatırlanmaya ve anlatılmaya ihtiyaç duyduğunu araştırır.