Ilk kez 1609 yilinda topluca basilan 154 sone, denebilir ki, Ingilizcenin en unlu siir dizisidir. Dunya edebiyatinin en guzel ornekleri arasinda yer alan bu siirlerde, sevgi, kusku, ozlem, ihanet, kiskanclik, umut, hayal kirikligi, karamsarlik, suc ve gunah, sevgili onunde benligin degersizligi, sevgi ugrunda her aciya katlanma, olum karsisinda korku duygulu ve lirik bir sesle dile getirilmistir.Ince Kapak: Sayfa Sayisi: 158Baski Yili: 2016e-Kitap: Sayfa Sayisi: 148Baski Yili: 2009Dili: TurkceYayinevi: Is Bankasi Kultur Yayinlari
Bookspace topluluğundan 10 gönderi
Yağmuru seviyorum diyorsun, yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun... Güneşi seviyorum diyorsun, güneş açınca gölgeye kaçıyorsun... Rüzgarı seviyorum diyorsun, rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun... İşte,bunun için korkuyorum; Beni de sevdiğini söylüyorsun...
Tanrı bilir, gözümle sevmiyorum ben seni: Çünkü sana baktıkça gözüm bin kusur bulur, Ama yüreğim sever gözün sevmediğini, Görünüşe aldanmaz, sevgiye teslim olur.
aklım için sen o sun can için neyse besi, yağmur neyse toprağa en sevimli mevsimde. Nasılsa bir cimrinin servetle cenk etmesi senden huzur sağlamak için benim cengim de.
Tüm kalp kırıklıklarının kaynağı beklentidir. Mesele hiç beklentiye girmemek değil asıl mesele kimden ne beklediğini iyi bilebilmekte.
Beklemek cehennemdir, ama beklerim seni, İyi kötü demeden, suçlamadan keyfini.
Erdemlerin sonsuzdur, varlığın gür ve kutlu: Sana ermek zaferdir, sensizlik umut dolu
Kötü olmak iyidir kötü bilinmekten, Zaten kaçış yok lekelenmekten...
Yas mas tutma sevgilim, öldüğüm zaman. Toprakta böceklere güldüğüm zaman Duyurunca, paslı sesiyle, ölüp gittiğimi, bir çan. Yas mas tutma sevgilim, öldüğüm zaman
Koskoca Shakespeare nasıl da kendini küçük görüyor sevdiğine karşı
Sana ermek zaferdir, sensizlik umut dolu.
