Şule Gürbüz'ün Kıyamet Emeklisi romanı, Aziz'in çocukluğundan yetişkinliğine uzanan hayatını aile, inanç ve dünyada kendine yer bulma arayışı çevresinde iki ciltte kurar. Tekke deneyimleri ve babasıyla ilişkisi, onun manevi yönelişini daha baştan gündelik hayatın sertliğiyle karşı karşıya getirir. Tevhide ile evliliği, çocukları Adil ve Alev ve İstanbul'daki yaşam ise aradığı bütünlüğün aile içinde de kolayca kurulamadığını gösterir.
Roman Aziz'le sınırlı kalmaz; Tevhide, Nuhu ve çevredeki başka kişilerin iç dünyalarına açılarak herkesin birbirinin derdini nasıl ıskaladığını izler. Uzun iç monologlar, eski ve yeni söz varlığını yan yana getiren yoğun dil ve doğanın küçük hareketlerine gösterilen dikkat, olayların gerisinde varoluşsal bir ritim oluşturur. İnziva, kemale erme ve yetememe düşünceleri hem dini çağrışımlarıyla hem de sıradan hayatın kırgınlıklarıyla sınanır. Karakterlerin birbirine teğet geçen ihtiyaçları, aileyi güvenli bir sığınaktan çok ortak bir sınava dönüştürür. Aziz'in manevi arayışı ile Tevhide'nin gündelik yükleri yan yana geldikçe, aynı evin insanlar için bambaşka anlamlar taşıdığı belirginleşir.
Sonuçta iki ciltlik anlatı, olgunlaşmayı kesin bir aydınlanma ya da huzurla tamamlayan bir gelişim hikâyesi sunmaz. İki ciltlik yapının ağırlığı, Aziz'in kendisine, ailesine ve dünyaya yetişemeyişini farklı hayatların yankısıyla büyütmesinden gelir.
Bookspace topluluğundan 1 gönderi
Ben şimdi maazallah bir psikiyatriste gitsem herif her şeyi ilk benden duyacak ve o haliyle beni muhtemelen kullanacak. Alengirli bir lafımı başkasında dikkat çekmek için mıknatıslayacak, bakış açımın beni yaralayan yanını kendine çekim merkezi yapacak, nasılsa kalbi ağrımıyor şerefsizin. Benim ağrım ona süs. Benim yüküm onun nasılsa taşıtacak birini kolaylıkla bulacağı bir çanta.
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
