Kambur

Bir pencereden izlenen simdiki zaman, oteki pencerenin onunden gecerken degisiyor, Kambur'da ilk gun son gune donuserek akip gidiyor. Necati Tosuner'in bu kitabinda anlattigi oykuler cekinerek, gizlenerek, kacarak, umuda dair bir kucuk cikis yapamadan yasamanin oykuleri... Yilginlik icinde oyalanirken yine de umut bilinmedik bir yerden cikip geliyor, satirlara yerlesiyor. Ama umutla simartilmayi isteyen kisi, kendini durmaksizin yaniltan umuttan da bunaliyor...Ortalikta yaygin ve yapiskan dolasan umudu goruyorum. Ispirto kokusu gibi mavi. Sariyor. Korkuyorum. Soyle, beni yaniltmadigin oldu mu hic? Diyorum, bulasmayayim. Birakmiyor. Ben urktukce inatlasirmis gibi, sariyor. Hani, beni aramissin, iste, umut... Bakmissin, tas duvarda bir tutam dal yesillenmis. Bir cami avlusunda, yuksekte ve oymalar arasinda, umut da oyle yesillenir. Hic ummadigin bir yerde ve anda... Ama, ben bu isten usandim, umut yesertmeyi biraktim artik. Erken soluyor. Doyamadan. Ve kaliyorsun kendi basina, -hic de ho