Zilif

Günoşlar arkadaşlar! Uygulamanın kitap okumama etkisi takdire şayan. Sizler için de durum böyle midir? Mutlaka biraz okuyorum, gündüz ve gece. İnsanın farkedilmeye duyduğu ihtiyaç mı dersiniz, yoksa denizin derinliklerinde inci arama avına mı çıkıyorum, bilemiyorum. Güzelliğin büyüsüne kapılıyorum… Oruç Aruoba’nın kızına yazdığı ve beni derinden etkileyen çok kısa -gönül isterdi ki çok daha uzun olsun- bir kitabını önermek isterim size; Zilif. Zamana yarım saatlik bir ara verip okumanızı tavsiye ederim. İnsan bazen yaşamı durdurmak istiyor. İyi günler. Sevgiler.

Ama, bak, sana, şimdi, buradan, yıllar öncesinden, şimdi, sana, orada, yıllar sonrasında, şunu söylüyorum — bunu söylemek için yazıyorum: Ne mutlu sana ki, insan olmanın acısını çekebiliyorsun, bunca yıl da, çektin — ve ben, yıllar öncesindeki Baban, şimdi, orada, yıllar sonrasında bulunsaydım, yüzümde göreceğin, artık, üzüntü değil, yalnızca gurur olurdu.

Sen, “dost” sözcüğünü kullanan kaç insanda sahici bir duygu gördün, şimdiye kadar? (Umuyorum benim gördüğümden daha fazlasını gör- müşsündür...)

“Anımsıyorsundur: Senin için “Benim kızım insan olacak” demiştim. Sen benim bu sözümü o anda beynine kazımış, ama yüzüme de hayretle bakmıştın — o hayretini anımsıyorsun, değil mi? Evet, gururla biraz da övünçle söylemiştim o sözü (babalar çocuklarından kendilerine pay çıkarırlar ya işte…); ama yüzümde bir hüzün, bir üzüntü de görmüştün. Şaşırmıştın; pek bir anlam verememiştin buna. Bugün anlamışsındır — anladığını biliyorum: o huzur ile o hüzün nasıl oluyor da bir arada bulanabiliyorlar; biliyorsun. “

Beni tanımalarını en çok istediğim kişiler, beni en çok yanlış anlayan kişiler oldular.

Başka türlü yapabilmeyi ister miydim, Hayır. Peki o zaman bütün bunları yeniden yaşamak durumunda kalsaydım bunu ister miydim, sanıyorum, Evet..