Yakınlık ile uzaklık arasındaki düşünsel gerilimi izleyen Oruç Aruoba'nın Yakın kitabı, insanın kendisiyle, başkalarıyla ve sözcüklerle kurduğu bağları kısa metinler halinde araştırır. Aruoba gündelik bir karşılaşmayı, bir ayrılığı ya da yönelme duygusunu soyut kavramların başlangıç noktası yapar. “Yakın” burada yalnızca fiziksel mesafe değildir; tanıma, bağlılık, özen ve kaybetme ihtimalinin birlikte biçimlendirdiği bir ilişkidir. Metinler kesin tanımlar vermek yerine kavramların birbirine değdiği sınırları yoklar.
Parçalı yapı, düşünceyi doğrusal bir kanıttan çok yeniden başlayan bir dikkat hareketi olarak kurar. Sözcüklerin kökleri, tekrarları ve aralarındaki boşluklar, anlatılan kadar anlatımın kendisini de konuya dönüştürür. Yakınlık arzusunun sahiplenmeye, uzaklığın ise kayıtsızlığa eşit olmadığını gösteren bu yaklaşım, karşılaşmanın ahlaki yükünü öne çıkarır. Yakın, felsefi deneme ile şiirsel düzyazı arasında ilerlerken okura talimat vermeden bir ilişkinin nasıl düşünülebileceğini sınar; anlamını da büyük sonuçlardan çok aynı soruya farklı açılardan dönme ısrarında bulur. Kısa bölümler arasındaki sessizlik, yakınlık hakkında söylenenlerin yanında söylenemeyenleri de düşüncenin etkin bir parçası olarak korur.
Bookspace topluluğundan 10 gönderi
Muhammed de, 'inanmayan'larca taşlanıp kovalandıktan sonra, yaralı, kanayan ayaklarıyla yürür, bir dere kıyısına çöküp, yakarır: "Allahım, beni kimlerin ellerine bıraktın . .. ?": O, uzakta durmaktadır; ama, seslenilecek kadar yakındır.
- Sana hiçbir yeni açımlama getirmiyorum. Sana öğretebileceğimi çoktan biliyorsun; şimdi yapman gereken de bunu yalnızca anımsamak
Ateş yakmayı bilmek, ateş söndürmeyi bilmeyi de gerektirir.
Her ateş ısıtmaz. - Ama, her ateş, sonunda, söner. Hiç sönmeyecek bir ateş de yakamazsın ...
Ateşini kendi haline bırakamazsın - bırakırsan, tükenip söner ... Ateşinden sorumlusun.
:- Dikkatsizlik ederek düşürüp kırdığın -sevdiğin kişinin izlerini taşıyan; senin için değerli- bir nesneyi, parçalarını tek tek toplayıp, dikkatle -saatlerce uğraşarak- özel olarak aldığın bir zamkla yapıştırıp onardığında, ortaya, orası burası eksik-gedik, yamru-yumru birşey çıkar - ama eskisinden de daha değerlidir artık; çünkü, şimdi, senin izlerini de taşıyordur. Başka birşey yapamazdım.
Ateş, yakabileceği her şeyi yakana dek yanar ancak o zaman söner…
Bulamayan Nilgün'ün anısına (29.11.96)4Aralik 1996 isteyerek ölen kişi ile istemeden ölen insan arasında, temelden, kökten bir fark vardır:- İlki, herşeyin ötesine geçmiş olmakla, huzurludur; ötekiyse, hiçbirşeyi çözememiş olmakla, huzursuz ... "Bitmiyen sükunlu gece" ile "kabir azabı" arasındaki fark da bu farkta yatsa gerek ...
Şunu bil: ancak zorlukla yakılan ateş, temelden, gerçekten, yanar- ve ısıtır ... Ateşinin kolayına kaçamazsın.
Öyleyse, ey Ateş Yakan, bu 'kılavuz'u niye okuyorsun ki - -git, kendi ateşini yak!. ..
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
