selin Yüksel@selinsy· 9ay🇹🇷
Kişi oluşan varlıktır: yani, henüz yoktur ama vardır (varlıktır); öyleyse varoluşu, her adımdaki yokluğunu varlığa çevirme uğraşısıdır.
17
Düşünmenin yön değiştiren hareketini kısa parçalar halinde izleyen Oruç Aruoba'nın Yürüme kitabı, insanın kendisiyle, yolu ve dünyadaki konumuyla kurduğu ilişkiyi araştırır. Metin, baştan sona ilerleyen bir olay örgüsü yerine cümleler, sorular ve kavramsal duraklar üzerinden gelişir. Yürümek burada yalnız bedensel bir eylem değildir; ayrılma, yaklaşma, yön seçme, bekleme ve yeniden başlama biçimlerinin ortak imgesine dönüşür. Aruoba, kesin tanımlar vermek yerine bir düşüncenin nasıl kurulduğunu ve başka bir düşünceye nasıl açıldığını gösterir. Yalın görünen cümleler arasındaki boşluklar, metnin ritmini ve okuma hızını belirleyen temel öğelerdir.
Üçlünün bu kitabı, De ki İşte ve Tümceler ile bağını korurken kendi kavramsal hattını hareket fikri çevresinde kurar. Şiirsel yoğunluk ile felsefi deneme arasındaki biçim, gündelik sözcükleri soyut sorulara taşır; yol, adım ve yön gibi kelimeler benlik, ilişki ve zaman üzerine düşünmenin araçları olur. Parçalı yapı dağınıklık yaratmaktan çok, her önermenin yeniden sınanmasına alan açar. Kitabın düşünsel getirisi, varılacak tek bir sonuç önermek yerine anlamın hareket sırasında, duraklamalar ve yön düzeltmeleri içinde oluştuğunu göstermesidir.
Bookspace topluluğundan 7 gönderi
Kişi oluşan varlıktır: yani, henüz yoktur ama vardır (varlıktır); öyleyse varoluşu, her adımdaki yokluğunu varlığa çevirme uğraşısıdır.
İnsanlar yanyana yürümesini bilmiyorlar ki —— hep birbirlerinin üstüne üstüne yürüyorlar. Yanlarında kimin olduğuna aldırmıyorlar ——: yollarında kim duruyor, yönlerinde kim var — ya da : kim, kimler onları yönlendiriyor; ve, kim onlara yüktür, yük olabilir : bunlar, aldırdıkları… Homeros’un deyimi hâlâ geçerli : Çoğunluk, insanların neredeyse hepsi, “ bir(er) yük olarak yaşıyorlar yeryüzünde… “
Zamandır en büyük düşmanımız biz istemeden yürüyüp giden; biz istediğimizde de, bir türlü istediğimiz noktada durmayan zaman, bizi bırakıp gider, terkeder zaman, bizi, öldürür.
Kişi ne olduğunu deneyerek bulmak zorunda olandır. Kişi ne olduğunu denemiyorsa, olduğu değildir - yani, kişi değildir. Kişi bir deneydir. Ya da kişi, kendi kendini deneyen bir deneydir.
Uygar kişi acı çeken insandır. Ama 'üzüntü' değildir bu; bir 'vah vah' değil. Dünyanın temelden bozuk olduğu duygusu gelir uygar kişiye zaman zaman - o zaman acı çeker. Üzüntüden çok da kızgınlıktır duyduğu.
“aşıklar, ikiye ayrılırlar. Aradıkça bulan, buldukça kaybolanlar aşıklardır. Ben âşıkları tutuyorum.” ah minel aşk.
Oruç Kaptan…
“Uygar kişi, kendisi ile bütün insanlar (insanlık) arasında bağ kurabilen insandır.”
“Kişi, doyamayandır - çünkü kişi, hiç olamayandır : ne, istediği olabilen; ne de, -istediğini olsa bile istediği gibi olabilen ...”
“Kendinde ikilik ---- giderek çokluk --- hissetmeyen insan, kişi olamaz: "İki kişiyim çünkü ben, çoğalırım da" Kişi, çatışma-dır.”
“Kişi, hep, sorumludur ... Kişinin sorumluluğu süreklidir - yaşamı kadar sürer; en azından ... Kişi, ölümünden sonra bile, sorumludur - çünkü kişi, ölümünden bile sorumludur. Kişi sorumludur.”
“Kişinin kendi üzerine soruları arttıkça, yanıtları azalır. (-Zaten tersi doğru değil mi: Kendi üzerine bütün yanıtları 'bilen' kişi, kendini hiç sorgulamamış kişi değil mi - yani insanların çoğunluğu ... )”
“Özgürlük budur belki de: Sürekli bir yersizlik; sürüp giden bir yol...”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
