Umutsuzlugun Doruklarinda

"İnsanlar böyledir: Size inanmaları için, sizin olan her şeyden, sonra da kendinizden vazgeçmeniz gerekir."

"Dünyanın sonsuzluğuyla insanın sonluluğu arasındaki orantısızlık umutsuzluğun önemli bir nedenidir."

"Yaşam yüksek ısıya dayanmaz. Bu yüzden, içsel dinamikleri en yoğun aşamaya varmış, genel ılıklığa uyum sağlayamayan, en acılı kişilerin çökmeye yazgılı olduğunu anladım."

"Bir gözyaşında her zaman bir gülümsemeden çok daha derin kaynaklar bulunduğunu henüz anlamadılar..."

"Gecenin her ânını duyumsadığınız, dünyada yapayalnız olduğunuz, tarihin temel dramını yaşadığınızı düşündüğünüz uykusuzlukların işkencesini çektiniz mi?"

"Artık hiçbir şey bilmemek istiyorum, hiçbir şey bilmediğimi bile bilmemek."

"Yaşamın hayvanlığı beni çiğneyip ezdi, uçarken kanatlarımı kesti, can atabileceğim sevinçleri benden esirgedi."

"İnsan kendisiyle aşırı ilgilendiğinde, ister istemez kendine karşı ölçüsüz bir sevgi ya da nefret beslemeye başlar."

"Yaşam benim için bir işkence ama ondan vazgeçemem, çünkü kendimi uğruna kurban edebileceğim mutlak değerlere inanmıyorum."

"Az bilgi büyüleyicidir, ama bilginin çoğu iğrençtir. Ne kadar çok bilirseniz, o kadar az bilmek istersiniz."

"İnsanın her an düşünmesi, kendisine yerli yersiz çok temel sorular sorması, yazgısı konusunda sürekli kuşku duyması, yaşamaktan yorulması, düşüncelerinden ve kendi varlığından bitip tükenmesi, arkasında varlığının dramının ve ölümünün simgesi olarak kan izi veya dumanlar bırakması... işte bunlar ne kadar mutsuz olduğunuzu gösterir."

Bir gözyaşında her zaman bir gülümsemeden çok daha derin kaynaklar bulunduğunu henüz anlamadılar..."