Soneler

Ölüp gitti sanarak özlediğim tüm dostlar Senin güzel göğsünde bir araya geldiler: Orda hem aşk, hem aşkın her varlığı hükümdar

Eksiklerimi benden iyi bilen olur mu? Bırak, ben anlatayım senin yerine bir bir İşlediğim her suçu, gizli her kusurumu; Beni yitirmek, sana şan ve şeref getirir.

Didinmekten bitkin düşmüş halde koşarım yatağıma, Yol yorgunu bedenim artık biraz dinlensin diye; Kafamda bir yolculuğun daha başladığı andır bu oysa; Aklın işlemeğe başladığı andır, bedenin işi bittiğinde. Düşüncelerim, senden uzakta kaldığım o yerden kalkar, Bir an önce sana ulaşmak için hac yoluna koyulur; Ağırlaşmış olsada göz kapaklarım, açıktır ardına kadar, Körler gibi, derin karanlığa öyle bakar durur. Ama, işte tam o zaman, ruhumun hayali gözleri, Düşüncelerimin ulaştığı görüntüyü getirir karşıma; O görüntüki, korkunç geceye asılı bir mücevher gibi, Karanlık geceyi güzel, eski yüzünü yeni gösterir bana Gün boyu bedenim, her gece aldım, işte böyle, Ne sana huzur verir bir türlü, ne kendime.

Doğrusu tanrıçalar nasıl yürür, görmüş değilim; Ama sevdiğim yürürken basbayağı basıyor toprağa

Seni bir yaz gününe benzetebilir miyim? Sen daha güzelsin, daha ılımlı: Sert rüzgarlar Mayıs’ın sevgili tomurcuklarını sarsar, Ve yazın süresi pek kısadır: Bazen göğün ateşli gözü fazla kavurur, Ve sıkça altın teni kararır; Her güzel güzelliğini kaybeder zamanla, Rastlantı ya da doğanın değişen düzeniyle; Ama senin sonsuz yazın solmayacak, Sahip olduğun o güzellik eksilmeyecek; Ölüm bile övünemeyecek gölgesinde dolaşmanla, Sonsuz dizelerimde zamanı geldiğinde: İnsanlar nefes aldığı, gözler gördüğü sürece, Bu yaşadıkça, sana da hayat verecek.

Şimdi sen yeryüzünün taptaze bir süsüsün, Varlığın çiçek dolu bahardan müjde taşır,

Nasıl basarsın bağrına seni böyle inciteni?

Savaşır gözlerimle gönlüm öldüresiye senin güzelliğinin ganimeti yüzünden; gözüm kovar gönlümü seni görmesin diye, gönlüm ister gözüme pay vermemek yüzünden.