Fırtına

Fırtına, 1611 dolaylarında yazıldığı ve William Shakespeare'in tek başına kaleme aldığı son oyun olduğu düşünülen geç dönem romanslarından biridir. Pericles, Cymbeline ve Kış Masalı ile aynı dönemin parçası olan eser, yazarın önceki oyunlarında kullandığı birçok biçimsel öğeyi yeni bir bütün içinde bir araya getirir. Bu konumu, oyuna hem bir kapanış hem de yaratıcı bir özet duygusu verir.

Ana olay örgüsüne eşlik eden parodik alt hikâye, ciddi gerilimi başka bir tonda yansıtır. Masque bölümleri ve oyun içinde oyun düzeni sahnenin kurmaca niteliğini öne çıkarırken doğaüstü unsurlar gerçekliğin sınırlarını genişletir. Müzik ise yalnız süs değildir; dağınık hareketlerin içinde ahenk fikrini taşıyan temel bir öğedir.

Shakespeare'in On İkinci Gece'deki parodi duygusu, Aşkın Emeği Boşuna'daki gösteri katmanları ve Bir Yaz Gecesi Rüyası'ndaki doğaüstü atmosfer burada geç dönem bir bileşime dönüşür. Fırtına'nın biçimsel zenginliği, farklı tiyatro araçlarının aynı sahne dünyasında birbirine cevap vermesinden gelir. Oyun, mucize, müzik ve temsil fikrini yan yana getirerek Shakespeare külliyatında son dönemin deneysel ve uzlaştırıcı yönünü gösterir.